Στην ιππασία, έχει καταντήσει ανέκδοτο η περίπτωσή μου. Όποτε κανονίζω προπόνηση, θα βρέχει. Αν κάνω οτι την ακυρώνω, ανοίγει ο ουρανός, χαρά Θεού. Αν την ξανακανονίσω, μαύρα σύννεφα παντού. Καλά, εσύ που διαβάζεις μπορεί να μην το πιστεύεις, αλλά έχω τουλάχιστον 10 άτομα για μάρτυρες - σε σημείο να μου λένε να μην κανονίσω ιππασία την τάδε μέρα, γιατί θέλουν να πάνε βόλτα.
Η γκαντεμιά μου λοιπόν, φαίνεται να με έχει ακολουθήσει και στο μηχανάκι, μιας και κάθε φορά που επιχειρώ να τρέξω έναν αγώνα, ποτέ μα ποτέ δεν μπορεί να γίνει με τον απλό και τυπικό τρόπο.
Ποτέ.
Θα αφήσω στην άκρη όλες τις προηγούμενες μαυρογατίσιες φάσεις μου, και για την πλάκα και μόνο, θα σχολιάσω το τι γίνεται και θα γίνει μέχρι τον αγώνα στο Λουτράκι.
Τρίτη 6/10
Αρχίζω λέγοντας οτι γνωρίζοντας την γκαντεμιά που με δέρνει, πήγα το ΚΤΜ δύο εβδομάδες πριν για σέρβις.
Περιμένουμε την μαμάΚΤΜ να μας στείλει το πιστόνι όταν θα το έχει διαθέσιμο.
Πράγμα που σημαίνει οτι ΑΝ είμαι τυχερή, το μηχανάκι θα το στρώσω για τον αγώνα την Παρασκευή το βράδυ.
Κυριακή 18/10
Την Κυριακή προ του αγώνα, πήγα με δανεικό μηχανάκι βόλτα στο Λουτράκι (να'ναι καλά ο Σταύρος που τα κανόνισε όλα).
Βλέποντας λίγο το πώς θα είναι το χώμα στην περιοχή, τις ανηφοροκατηφόρες, και το διάστημα που δεν έχω καβαλήσει μηχανάκι, άρχισα να σκέφτομαι μήπως δεν είναι και τόσο καλή ιδέα να τρέξω ΑΥΤΟΝ τον αγώνα.
Και κοίτα τώρα πώς δουλεύει η μαυρογατίαση:
Υπό κανονικές συνθήκες, δεν θα προλαβαίναμε να ετοιμάσουμε το μηχανάκι για τον αγώνα, και παρά τις προετοιμασίες μου και την καλή μου πρόθεση, δεν θα έτρεχα τον αγώνα.
ΑΛΛΑ
Επειδή προβλέπεται να είναι ένας αρκετά δύσκολος αγώνας ΚΑΙ δίνει προγνωστικά για βροχή όλη την εβδομάδα και το Σάββατο, οπότε μπορεί και να μην με πείραζε να έχω μια δικαιολογία στον εαυτό μου να μην τρέξω,
ΓΙ΄ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΜΟΝΟ
προβλέπω οτι τελικά το μηχανάκι μου θα είναι έτοιμο, και θα τρέξω έναν αγώνα που ξέρω οτι θα είναι παλούκι.
Είμαι περίεργη μέχρι την Παρασκευή το απόγευμα να δω τι θα γίνει...
Update edit: Τρίτη 21/10
Έχει μπουκώσει η μύτη, έχουν ανέβει δέκατα.
Νοιώθω σαν να παίζω με την τύχη μου αυτό το χαζό παιχνίδι που κοιτιέσαι με τον άλλον στα μάτια και χάνει όποιος τα κλείσει ή κατεβάσει πρώτος.
Στα καλά, γενικά, είμαι πεισματάρα σαν μουλάρι και συνήθως κέρδιζα.
Στα κακά, η τύχη μου είναι ίδια εγώ.Ξεροκεφαλιά vs γκαντεμιά...
Panadol και Γάτα. Για άμεση ανακούφιση.
Δική μου δηλαδή, την Νάτα δεν την βλέπω και πολύ ανακουφισμένη...
Update edit: Πέμπτη 22/10
Η μύτη εξακολουθεί να είναι μπουκωμένη, τα δέκατα έχουν εξαφανιστεί, να'ναι καλά οι χιλιάρες βιταμίνες του μπαμπά και τα παναντόλ κολντ εντ φλου.
Χθες έκανα για πρώτη και ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ φορά στη ζωή μου γιόγκα. Γιατί δεν μου έφτανε μια ώρα γυμναστική, μου φάνηκε καλή ιδέα να δοκιμάσω και γιόγκα. Φάση, εντάξει μωρέ, πόσο να κουραστώ, ίσα ίσα κάνει καλό στην ισορροπία. Ναι καλά. Δεν ξέρω τι απ'όλα που κάναμε ήταν αυτό, αλλά ο δεξιός μου ώμος, χτυπημένος από καλλιτεχνική πτώση από ίππο, επί εμποδίου, κλαίει από τον πόνο... Με βλέπω να προσθέτω στο panadol και ένα Xefo Rapid. Έτσι, για την ποικιλία...
Στα καλά νέα: το μηχανάκι μου είναι έτοιμο, και μπορώ να το πάρω!
Στα κακά νέα: ρίχνει σαλοτραπεζαρίες νερού. Να δω πώς θα το στρώσω χωρίς να πάθω πνευμονία...
Update edit: Παρασκευή 23/10
Δεν πήρα ακόμα το μηχανάκι, θα πάω το απόγευμα νωρίς όμως, και θα ασχοληθώ μαζί του μέχρι να με βαρεθεί ο Χάρης να κάνω πάνω κάτω μπροστά από το μαγαζί.
Δεν έχω βρει τρόπο να κατεβάσω το μικρό μου στο Λουτράκι, αλλά επειδή ποτέ δεν ξέρει κανείς, θα το ετοιμάσω 100% μέχρι την Παρασκευή το βράδυ και θα δω τι θα γίνει.
Το Σάββατο θα πάω να περπατήσω τις ειδικές.
Στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να βρεθεί κάποιος τρόπος να το κατεβάσω εγκαίρως.
Στην χειρότερη περίπτωση, το μηχανάκι θα μείνει Αθήνα κι εγώ θα μείνω στο Λουτράκι να δω τον αγώνα και να βοηθήσω όπου μπορώ ή χρειάζεται.
--- 11:28
Όσο περνάει η μέρα, με πιάνει μια απογοήτευση. Από ψυχολογία, είναι γνωστό οτι πάσχω. Ούτε εμπιστοσύνη σε εμένα έχω πολλή, ούτε αισιοδοξία. Δεν νομίζω οτι θα καταφέρω να τρέξω αυτόν τον αγώνα. Ακόμα κι αν τελευταία στιγμή βρεθεί λύση και πάρω το μηχανάκι στο Λουτράκι, με τέτοια ψυχοβγαλσία, και τέτοια ψυχολογία, ούτε την μισή διαδρομή δεν θα καταφέρω.
Εγώ και το μισοάδειο μου ποτήρι...
--- 12:50 Plot twist
Το μηχανάκι θα είναι απόψε στο Λουτράκι !!!
Πιστεύω τόσα σκαμπανεβάσματα η ψυχολογία μου, ούτε καρδιογράφημα να ήταν...
Τώρα αυτά που πρέπει να κάνω εγώ είναι:
1. Να κρατήσω γενικά την ψυχραιμία μου και να μην φρικάρω με το παραμικρό
2. Να μην με αφήσω να μου ρίξω την διάθεση και την ψυχολογία στον αγώνα, γιατί την βλέπω την δουλειά, θα κολλήσω κάπου, δεν θα μπορώ να ξεκολλήσω, και θα αρχίσω τα μίζερα "και τι θέλω εγώ εδώ, και δεν καθόμουν σπίτι μου, που πάω και σε αγώνες, τρομάρα να μου 'ρθει" κλπ...
3. Να τάξω την Άρτα και τα Γιάννενα στον Σταύρο τον Ματνζώρο, αφού είναι ο 80% λόγος που θα καταφέρω να τρέξω σε αυτόν τον αγώνα!
Και βόλτα πήγαμε την Κυριακή, και με την μεταφορά θα με βοηθήσει, και θα περπατήσουμε τις ειδικές μαζί, και διάφορα... Χωρίς τον Σταύρο, την Κυριακή θα ήμουν σπιτάκι μου και θα κατέβαζα τα χειμωνιάτικα από την ντουλάπα...
Είμαι ανάμεσα σε γαλακτομπούρεκο και σοκολατόπιτα. Κάπως πρέπει να ανταποδώσω τόση καλοσύνη... :)
ή όπως θα έλεγε και ο Sakis, αίμα, δάκρυα κι ιδρώτας...
Blood
Αυτή η αίσθηση της αιώρησης για δευτερόλεπτα, πριν το σώμα σου προσκρούσει πάνω σε κάτι σταθερό, και το κεφάλι σου τρανταχτεί τόσο, που νομίζεις οτι ακούς ένα κρακ πάνω από τα ιγμόρια, και λες πω ρε φίλε την γάμησα, κάτι έσπασα και θα μου στάξει εγκεφαλικό υγρό από την μύτη.
Αυτή η στιγμή που η μηχανή σε τινάζει και νοιώθεις το σβέρκο σου να διπλώνει, και όλη η ένταση της προσγείωσης να καταλήγει στο κεφάλι, και για ένα δευτερόλεπτο δεν βλέπεις μπροστά σου από το τράνταγμα - που νοιώθεις τον εγκέφαλό σου να στέκει μετέωρος για λίγο μέσα στο κρανίο σου και να πέφτει με βία μετά, προκαλώντας πονοκεφάλους και μούδιασμα στα χέρια.
Και οι μέρες μετά. Οι μια δυο μέρες που περπατάς χαμογελαστός, γιατί τίποτα δεν έχει και πολλή σημασία, μιας και το ξεχνάς εύκολα. Σου λένε κάτι, απαντάς ναι, συνεχίζεις, το έχεις ξεχάσει ήδη και δεν το ξέρεις καν οτι το ξέχασες. Για μια δυο μέρες, το μυαλό σου διακοπάρει αυτοβούλως.
Αυτές οι στιγμές, έχουν γεύση από αίμα. Γιατί δεν στάζει βέβαια εγκεφαλικό υγρό, αυτό είναι μόνο μια εικόνα φρίκης του μυαλού μου, αλλά τρέχει το αίμα ποτάμι. Όχι από την μύτη. Είναι τόσο πολύ, και το νοιώθω να τρέχει κατευθείαν στον λαιμό μου, καυτό, περίπου γλυκό, λίγο πηχτό. Με πνίγει, και όσο προλαβαίνω, το καταπίνω, αλλά από ένα σημείο κι έπειτα, δεν μπορώ άλλο και σκύβω προσπαθώντας να βγάλω το κράνος, και αρχίζω να το φτύνω. Και δεν σταματάει, ο,τι κι αν κάνω, μέχρι που ζαλίζομαι, και όπως είμαι ήδη γονατισμένη, απλά ξαπλώνω στο πλάι, με το στόμα ανοιχτό, να φεύγει οτι μπορεί, στο χώμα.
Κυριολεκτικά αυτό που λένε, θα φτύσεις αίμα...
Sweat
Καλοκαιράκι. Τι καλά, παραλία, κοκτεηλάκια - ώπα σόρρυ, ΠΟΤΑΡΕΣ ήθελα να πω, συνοδευόμενες από φωτογραφίες με μπικίνι και σχόλια "ΖΩΑΡΑ". Αυτά δηλαδή βλέπω στο ίντερνετ.
Το δικό μου καλοκαίρι επί του παρόντος, δεν είναι καθόλου άσχημο, ίσα ίσα είναι ΓΑΜΑΤΟ! αλλά η αλήθεια να λέγεται. Πολύς ιδρώτας βρε αδελφέ...
Ποτάμια για την ακρίβεια. Είτε επειδή κανονίσαμε πρωινή εντουράδα και γυρίσαμε σκασμένοι μετά από τέσσερις ώρες στο βουνό, για να πάρουμε αγκαλιά μια μπύρα και δυο τρία καλαμάκια (αγαπάμε Γαβριήλ), είτε επειδή προσπαθώ όσο μπορώ να βελτιώσω την οδήγησή μου και γυρίζω σαν τον ψυχασθενή, στους 35 βαθμούληδες Κελσίου, γύρω γύρω σ' ένα πιστάκι.
Υπάρχουν κι αυτές οι μέρες που δεν καβαλάω, αλλά κάθομαι στην βιβλιοθήκη - ναι εκεί αποφασίσαμε να εγκαταστήσουμε το μηχάνημα της αερόβιας, και κάθομαι εγώ, η γάτα και τα ακουστικά, και κάνουμε τα σετάκια μας. Και μηχάνημα, και κοιλιακούς, και ραχιαίους, και καθίσματα, και άνοιγμα της πόρτας να βγει η γάτα, και άλλες ασκήσεις, και ξανά σετάκια από την αρχή και άνοιγμα της πόρτας να μπει η γάτα γιατί βαρέθηκε έξω και θα την πνίξω μια μέρα...
Να στάζει που λες ο ιδρώτας, υπό τους ήχους των μουσικών μου επιλογών και να απορώ εγώ, μα τι κάνω ο μαλάκας καλοκαιριάτικα, κάτι κάνω λάθος. Ταυτόχρονα όμως, να σκέφτομαι μόνο ένα πράγμα. Έχω αργήσει. Για ο,τι κι αν θέλω να κάνω, έχω αργήσει ήδη, και πρέπει να προσπαθήσω πολύ, κάθε μέρα, για να προλάβω έστω και κάτι λίγο απ'όσα θέλω.
and Tears
Χμ... Δάκρυα ε?
Εντάξει, δεν θα το παίξω θλιμμένη πριγκίπισσα, αλλά από την άλλη, το να πω οτι δεν έχει χυθεί δάκρυ στα γενικότερα πλαίσια της ενασχόλησής μου με τις μηχανές, θα ήταν ψέμα.
Οι λόγοι, ποικίλουν.
Δάκρυα θλίψης, όταν συνειδητοποιείς οτι οι σχέσεις σου με τους άλλους ανθρώπους αρχίζουν να προσδιορίζονται από το χόμπι σου - παρά τις όποιες προσπάθειές σου για το αντίθετο.
Δάκρυα απόγνωσης, όταν σου κλέβουν το μηχανάκι μέσα από το σπίτι σου. Για άλλους το μηχανάκι είναι μέσο μεταφοράς από το σημείο Α στο σημείο Β. Για μένα το μηχανάκι είναι το μέσο μεταφοράς από ΕΔΩ σε κάτι που ονειρεύομαι. Φυσικά και έπεσε το δάκρυ κορόμηλο.
Δάκρυα θυμού, όταν δεν έχεις την δύναμη να σηκώσεις το μηχανάκι, όταν έχουν κουραστεί τα χέρια τόσο πολύ που απλά πέφτεις σαν τον μεθυσμένο, δεξιά και αριστερά, και βρίζεις τον εαυτό σου από μέσα σου, και λες, γιατί δεν έκανα περισσότερη γυμναστική πιο πριν? Αυτά τα δάκρυα δυστυχώς, εύκολα παρερμηνεύονται από διάφορους "καλοπροαίρετους".
-Χαχα, κοίτα το κοριτσάκι κλαίει που έπεσε.
*Αντεγαμήσου*
Δάκρυα χαράς. Όχι ακόμα, όχι για μένα. Όπως επίσης, δεν έχει χυθεί δάκρυ στεναχώριας, για κάθε βλάκα που κάθεται και αντί να κοιτάει την δουλειά του, σχολιάζει "τα κορίτσια". Και τι κάναμε, και τι δεν κάναμε και πώς το κάναμε, και γιατί το κάναμε και σιγά τι κάναμε. Ουρτ ρε...
Όσες φορές έχω πάει στα πιστάκια μόνη, είχα κόψει τις φλέβες μου. Είμαι και άτομο που γενικά όταν ξεμένει μόνο και χωρίς στόχους ή δυνατότητα μέτρησης αποτελεσμάτων, ή διόρθωσης λαθών, βαριέται. Φάση τύπου "και τι κάνω τώρα δηλαδή".
Το να σηκωθώ για μοναχική μονοπατάδα γενικά δεν το τολμώ, για λόγους σωματικής ακεραιότητας (δικής μου), πρόληψης εγκεφαλικών (των γονιών μου αν ξεμείνω στο βουνό με σπασμένο κάτι) και πρόληψης καντηλιών (από φίλους που το βρίσκουν κακή ιδέα).
Οπότε περιοριζόμουν στα πιστάκια, με την ελπίδα να βρω και κανέναν άλλο να γυρνάμε στον ίδιο χώρο, να μην κοιμάται το μυαλό μου.
Την τελευταία φορά όμως, είχα πάει προετοιμασμένη. Είχα φτιάξει playlist, είχα βρει ακουστικά, είχα βρει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ το τσαντάκι μέσης μου, είχα φορτίσει το κινητό, γενικά τα είχα όλα.
Και αφού έκανα ανόρεχτα μερικούς γύρους μόνη μου και χωρίς μουσική - και για άλλη μια φορά έπιασα να βαριέμαι, αποφάσισα να το επιχειρήσω, να δω πώς είναι ρε παιδάκι μου να καβαλάς με μουσική.
Αρχικά να πω οτι νόμιζα πως δεν θα ακούω κάτι. Ή την μουσική από την φασαρία του ΚΤΜ, ή τον ήχο της μηχανής, από την ένταση της μουσικής. Μπα... Άκουγα τόσο όσο και τα δύο. Οπότε όλα καλά.
Η εμπειρία ήταν φανταστική. Όχι μόνο εξαφανίστηκε η βαρεμάρα, αλλά με βοήθησε να κρατάω σταθερή ροή, να μην σταματάω, και ανα περιπτώσεις, να ανοίγω και το γκάζι (θαύμα...). Γενικά η μουσική θεωρείται "ντόπα", εξ ου και δεν επιτρέπεται πχ σε μαραθώνιους ή άλλους αγώνες, αλλά νομίζω οτι από εδώ και πέρα, το playlist θα εμπλουτίζεται και θα είναι σταθερό κομμάτι του εξοπλισμού μου.
Το ωραίο ήταν πως με την μουσική είχα περισσότερη όρεξη για οδήγηση, οπότε όταν βαριόμουν στο ένα πιστάκι, αντί να σταματώ, άλλαζα, πήγαινα σε άλλο, στην φρατζόλα, στις ελιές, στις κεραίες. Πλάκα είχε :)
Κάποια στιγμή άρχισαν να εμφανίζονται και άλλοι άνθρωποι, οπότε είναι να αποτολμήσω αυτό που 2 χρόνια τώρα δεν...
Έκανα ένα πέρασμα στο πέταλο. Στο ανέβα, παρόλο που ήμουν με πρώτη, κάπου το έστειλα να φύγει πάνω και εγώ στο πλάι - πλην όμως δίχως απώλειες, τραυματισμούς ή πτώσεις. Απλά "έπεσα" στα πόδια μου και το ΚΤΜ στο πλάι. Κιουρία η δικιά σας...
Ξανακαβάλησα και αρνούμενη να κατέβω στην βάση για να ξανανέβω (άσε μην μείνω πάλι στο ενδιάμεσο), συνέχισα. Έφτασα κορυφή πετάλου και κατέβηκα σαν την κότα.
Εντάξει 2-3 φορές ακόμα να το κάνω και θα το περνάω αέρα :)
Όσο για το περιεχόμενο της playlist... μπορεί να είναι άσχετα τα κομμάτια μεταξύ τους, αλλά με κάνουν να θέλω να ξεκουνηθώ από εκεί που είμαι.
Τελικά, αρκούν 2 - 3 κουβέντες φιλικές και ζεστοί άνθρωποι, για να βγω από μιζέρια και την στεναχώρια μου...
Είχα πάει στις απονομές των διακριθέντων του 2013 της ΑΜΟΤΟΕ, εν μέρη επειδή έγιναν πολύ κοντά στο σπίτι μου και μ'αρέσει γενικά να τιμώ όσους διακρίνονται σε κάτι που ασχολούμαι, αλλά κυρίως, για να δω φίλους μου από όλη την Ελλάδα.
Φτάνω σε ένα γεμάτο αμφιθέατρο, που δεν μπορούσα να βρω κανέναν από τον πολύ κόσμο. Και δεν τολμούσα να μπω παραμέσα, γιατί έκανε τρελή ζέστη. Οπότε, άραξα στην πόρτα και χάζευα το βίντεο που πρόβαλαν στον τοίχο, με τους αγώνες της χρονιάς.
Κάποια στιγμή έδειξαν στιγμιότυπα από αγώνες motard. Σφίχτηκε η καρδιά μου εκεί. Θυμήθηκα όλες τις Κυριακές που φορτώναμε το μοτάρντ του Γιώργου και πηγαίναμε Σπάτα - και μια φορά Σπάρτη. Όλα τα βίντεο που βλέπαμε μαζί, τόσο δικά του και της παρέας του, όσο και τον προ και του VdB. Δεν το είχα καταλάβει, αλλά μου είχε λείψει αυτή η περίοδος, που ήταν καλά και περνάγαμε ώρες δίπλα στην άσφαλτο, εγώ γκρινιάζοντας ίσως, και αυτός ιδρώνοντας μέσα στην δερμάτινη στολή. Δεν με πειράζει που δεν καβαλάει πλέον. Με πειράζει όμως που πονάει :(
Ευτυχώς άλλαξαν άθλημα και αφού έδειξαν ΜΧ, σειρά είχαν οι αγώνες εντούρο. Και ενώ στην αρχή παρακολουθούσα με ενδιαφέρον, γιατί δεν είχα δει βίντεο από αγώνες του 2013, άρχισε να με πιάνει μια στεναχώρια.
Οτι τώρα πια, αυτός δεν είναι δικός μου χώρος, δεν έχω κάτι κοινό με τους έστω για λίγο, φίλους και γνωστούς, δεν θα ξανακαβαλήσω, αλλά και σάμπως όταν είχα μηχανάκι, έκανα τίποτα εκτός από λίγο Υμηττό και Βαρυμπόμπη, και άλλα τέτοια. Είχα βουρκώσει...
Και εκεί που νόμιζα οτι θα το έσωζα με αξιοπρέπεια και λίγο βούρκωμα - στην τελική θα μπορούσα ρε παιδάκι μου να έχω βουρκώσει από συγκίνηση, ακούω μια γνωστή φωνή να ρωτάει τι κάνω και τι έχω.
Εντάξει. Δεν συνηθίζω να με παίρνουν τα δάκρυα μπροστά σε κόσμο, αλλά δεν άντεξα. Προσπάθησα να το παίξω μαντάμ, να μην έχουμε δράματα, να μην φύγει η μάσκαρα και άλλα τέτοια, αλλά τελικά, λίγο κλάμα έπεσε.
Καλύτερα ίσως έτσι. Γιατί μετά ηρέμησα... Και μετά, μιλώντας, όχι μόνο ηρέμησα περισσότερο, αλλά άρχισα να βλέπω και μερικές ακτίνες αισιοδοξίας να διαπερνούν την στεναχώρια μου...
Ναι, δεν έχω μηχανάκι. Αλλά η φανταστική φίλη Αθηνά, αν και δυστυχώς θα αναγκαστεί να πουλήσει το δικό της, μου το διαθέτει για βόλτες και προπονήσεις. Θα προτιμούσα να είχαμε από ένα μηχανάκι και να βολτάρουμε μαζί, αλλά ακόμα και έτσι, θα έχω ένα μηχανάκι για βόλτες. Και προπονήσεις.
Και τέλος πάντων, τι βλακεία με είχε πιάσει πριν και τα σκεφτόμουν όλα αυτά τα στενάχωρα? Αει στο καλό με τον καθυστερημένο μου εγκέφαλο... Ντάξει, κάτι τέτοιες στιγμές δίνω χίλια δίκια σε όσους με έχουν χρεώσει κυκλοθυμική, και επίσης, σε όσους βρίσκουν άξιους για πνίξιμο τους κυκλοθυμικούς.
Από την άλλη, όταν μας περνάει, πιστεύω είμαστε αξιολάτρευτοι τύποι !!!
Από την Δευτέρα λοιπόν, ξεκίνησα καθημερινό πρόγραμμα γυμναστικής, για να φτιάξω αναπνοές, αντοχή και δύναμη. Μπορεί να μην έχω μηχανάκι, αλλά όταν θα τύχει να έχω, θέλω να μπορώ να το οδηγώ χωρίς να κουράζομαι! Θέλω να είμαι έτοιμη για οποιοδήποτε μηχανάκι θα τύχει να μπορώ να οδηγήσω :) Και επίσης, είπα να αρχίσω και δίαιτα. Δίαιτα, διατροφή, τέλος πάντων, να χάσω κανένα κιλό, δεν χρειάζεται να μην χωράω στην στολή για να πάρω απόφαση να αδυνατίσω, ας ξεκινήσω πιο πριν...
Τελικά, είδα και όλους τους φίλους μου που ήθελα να δω, από Πελοπόννησο μέχρι Γρεβενά... Μέχρι και κόσμο που δεν περίμενα να δω είδα, αλλά όλα αυτά φυσικά, αφού τελείωσαν οι απονομές, και άρχισε να κυκλοφορεί ο κόσμος...
Να'ναι καλά όλοι να τρέξουν και φέτος και να τα πάνε όσο το δυνατόν καλύτερα :)
Από τα πρώτα πράγματα που μου είπε ο Άγγελος, όταν βρεθήκαμε στα πιστάκια, είναι πως, από την ημέρα που με γνώρισε, λειτουργώ με χαλασμένο θερμοστάτη.
Ανήσυχη, κοίταξα το ΚΤΜ. Μου διευκρίνισε, οτι εγώ και όχι το μηχανάκι μου, έχω χαλασμένο θερμοστάτη. Αχεμ. Μάλιστα. Σπόντα για την μεσημεριανή μάζωξη στο βουνό - εμ 15.30 με όσους βαθμούς και ζέστη, είναι όντως λίγο τραβηγμένο, αλλά ας όψεται η υποχρέωση ως κοινό - κερκίδα στο αδελφάκι μου, που είχε παράσταση εκείνο το βράδυ και έπρεπε να επιστρέψω εγκαίρως σπίτι.
Παρά την όποια ζέστη, που τέλος πάντων νομίζω της έχουμε δώσει πολύ αξία, στην Ελλάδα ζούμε, τι διάολο, τον μισό χρόνο ζέστη κάνει, ακόμα να το πάρουμε απόφαση? Τι έλεγα? Α ναι, παρά την ζέστη λοιπόν, νομίζω περάσαμε όλοι πολύ ωραία.
Και όταν λέω όλοι, εννοώ όοοοοοοοοοοολοι...
Και ο Άγγελος, που μπορεί να ξέμεινε νωρίς από ανάσες, αλλά το πέταλο το ανέβηκε
και ο Νικολάκιςς που του έγινε μια μίνι ξενάγηση στα πιστάκια Παπάγου για το ξεμούδιασμά του
και ο Ηλίας που άνοιξε την σεζόν του - επιτέλους, έχοντας υπερφουλάρει το GG του
και φυσικά κι εγώ, που όχι μόνο έλιωσα στο πάνω κάτω, αλλά κάναμε και μια ανταλλαγή με τον Νικολάκη, και είδα πώς είναι ένα 250 2Τ TM από πρώτο χέρι !!! Ομολογώ, οτι ήταν ΠΟΛΥ ωραίο!
βρε Νικολάκη, πώς το έκανες αυτό? Αντί για φωτογραφία, κοτζάμ gif έφτιαξες!
Δεν ξέρω βέβαια αν συγκινήθηκε εξ ίσου και ο Νικολάκης με το ακρίδι μου,
ο Ραφαήλ πάντως, αφού δεν έσπασε κανένα πόδι, μια με το DR-Ζ του Άγγελου και μια με το δικό μου, πάλι καλά να λέμε.
Και το καλύτερο...................... το ισοτονικό στο περίπτερο, με το ανάλογο τσατ, κουβεντούλα, μπισκοτάκια και άλλα τέτοια.
Για πολλούς, ο Υμηττός είναι το ψωμοτύρι τους. Ξέρουν απ'έξω κάθε του μονοπάτι, πέτρα, βραχάκι, ανηφόρα και κατηφόρα. Εγώ ανήκω στους άλλους - αυτούς που ακόμα χάνονται εκεί πάνω - και που ανα περιόδους ευχαριστούν τον Κύριο που καταφέρνουν να γυρίσουν σπίτι τους χωρίς σπασμένα κόκαλα και μηχανάκια.
Το Σάββατο βρεθήκαμε με τον Γιάννη στα πιστάκια Παπάγου. Από τις πρώτες δηλώσεις του, "έχω να το βάλω μπροστά από τον Ωρωπό" και "πάω λίγο πέταλο να ξεδώσω"και σε συνδυασμό με μια έκφραση "φέρτε μου να φάω κάθε πέτρα και ραχούλα" ήταν εξ' αρχής ξεκάθαρες οι άγριες προθέσεις του.
Κάναμε μερικούς γύρους στα πιστάκια, ζεσταθήκαμε, κάναμε διάλειμμα, πήραμε τις ανάσες και ακούστηκε κάτι σαν "μονοπάτι και μετά Καλοπούλα". Τι ήθελε και το πε? Το μόνο που σκεφτόμουν, ήταν ένας καφές - που σημειωτέον, δεν είχα πιει το πρωί. Συνεχίσαμε λίγο στα πιστάκια, και το βουνό μάζευε σύννεφα και σαν να δρόσιζε σιγά σιγά. Η ιδέα του καφέ, στο επόμενο διάλειμμα είχε ήδη αντικατασταθεί με την ιδέα μιας ζεστής σοκολάτας!
Αλλά όπως πολύ σωστά το έθεσε ο Γιάννης "ε και πώς θα πάμε Καλοπούλα? Από δρόμο???". Ε ναι. Έπρεπε να διαλέξουμε μονοπάτι.
Στα πιστάκια, εκτός από εμάς τους δύο, ήταν και η Χριστίνα με το Honda της, όπου αφού έκανε αρκετή εξάσκηση στο (όχι) μαλακό και αφράτο χώμα του Υμηττού, δώσαμε ραντεβού στην Καλοπούλα. Είπαμε, στην άσφαλτο, στρίβεις αριστερά και μετά όλο δεξιά. Στην εύλογη ερώτησή της, σε πόση ώρα να μας περιμένει, ένας υπερσίγουρος και κουλ Γιάννης απάντησε "ε σε κανα τέταρτο".
Κάπου εκεί, έκανα μια μικρή παρέμβαση, καθώς η κότα μέσα μου ήταν βεβαία πως δεν θα ήμασταν από μονοπάτι στην Καλοπούλα σε ένα τέταρτο. Με το μπαρδόν δηλάδης, αλλά είχα να μπω σε μονοπάτι από δεν ξέρω κι εγώ πότε. Τον Μάιο ίσως? Οκ, θα φτάναμε, αλλά σίγουρα όχι σε τέταρτο...
Έγινε η σχετική συνεννόηση - τύπου, καλά, φτάσε, πάρε καφέ και θα ρθούμε κάποια στιγμή - όσο γίνεται πιο γρήγορα.
Και ξεκινήσαμε, με τον Γιάννη αρχηγό. Να πω εδώ οτι σαν οδηγοί, συνειδητοποίησα πως είμαστε εντελώς διαφορετικοί. Εκεί που εγώ θα κοιτάξω να πάω από το πιο βατό πάτημα, το πιο ομαλό κατέβασμα, θα τσεκάρω αν όντως αυτή είναι η σωστή στροφή κλπ - ο,τι κάνει δηλαδή κάθε συντηρητικός οδηγός, που φυλάει τα ρούχα του για να έχει τα μισά (και τα κόκαλά του), ο Γιάννης κοίταζε απλά ποια διαδρομή είναι αυτή που θα τον πάει πιο γρήγορα μπροστά. Ολίγον έως πολύ δηλαδή, επιθετική οδήγηση. Μάιστα. Ντάξει το ακρίδι μου ακολουθούσε φιλότιμα την αρκούδα του. Και όπου ξεμακραίναμε πολύ, μας περίμενε.
Το θέμα είναι, τα μονοπάτια... Αρχικά, μπήκαμε σωστά από το λούκι πάνω από την Κατεχάκη.
Ανεβήκαμε την γαμωσταύρια ανηφόρα - όπου προσωπικά έδινα την μάχη να κρατηθώ έξω από το λούκι, η αρκούδα του Γιάννη νομίζω απλώς ξεμπάζωνε στο πέρασμά της και στρίψαμε δεξιά στον χωματόδρομο.
Ως γνωστόν - για όσους έχουν περιηγηθεί στα μέρη αυτά, κάποια στιγμή κάνουμε δεξιά, ανάμεσα στο άνοιγμα που κάνουν κάτι κυπαρίσσια. Μπαίνει στο άνοιγμα ο Γιάννης - τόσο σύντομα βρίσκουμε το άνοιγμα? αναρωτήθηκα πριν τον ακολουθήσω.
Από εκεί κι έπειτα, οι σκέψεις που εναλλάσσονταν στο μυαλό μου με τα επίπεδα αγωνίας να ανεβαίνουν βαθμιαία.
Το μονοπάτι όπως θυμόμουν, ήταν κατηφορικό. Από εκεί και πέρα, τίποτα σχεδόν δεν ήταν όπως το θυμόμουν. Ναι, ήταν και στενό. Ναι είχε και φυτευτές πέτρες και βράχια. Και τέλος οι ομοιότητες.
Ήταν τόσο πιο πυκνά φυτεμένο με κωλόβραχα, και με τόσες στροφές και σκαλιά που ειλικρινά, από ένα σημείο κι έπειτα, έπαψα να αναρωτιέμαι αν όντως έχω τόσο καιρό να μπω σε μονοπάτι που έχω σκουριάζει και αμπαλέψει οδηγικά και έχω ξεχάσει το μονοπάτι, και άρχισα να σκέφτομαι αν θα πάω σπίτι μου με όλα μου τα κόκαλα ΚΑΙ το μηχανάκι ακέραιο. Σοβαρά τώρα, το σκέφτηκα 1-2 φορές οτι ουφ-την-γλίτωσα.
Εδώ να κάνω μια παρένθεση και να πω πως απ'ένα σημείο κι έπειτα, εγκατέλειψα το φρένο μου και πήγαινα με όποια ροή έβγαζε το μηχανάκι μου αναπηδώντας στα βράχια. Δεν ήταν κι άσχημα. Κι επίσης, καθώς ήμουν όρθια, την ψιλοπάλευα στην ισορροπία.
Στο τέλος αυτού του τρομακτικού πράγματος, βρήκα τον Γιάννη κι έχασα τα χέρια μου.
"Εμμμμμμμμμμ... να πάμε μήπως για καφέ από χωματόδρομο?" είπα διστακτικά. Εντάξει, είχε πόσο καιρό να βγει, και θα τον καταλάβαινα αν ήθελε να συνεχίσουμε μονοπάτι.
"Ρε, έχασα το μονοπάτι και μπήκαμε σε άλλο, δεν είχα ξαναμπεί σ'αυτό, με κούρασε λίγο" μου απάντησε.
Χμ. Πρώτον ΓΙΙΙΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ, αυτό σήμαινε μάλλον χωματόδρομο προς Καλοπούλα. Δεύτερον - ΚΑΛΑ ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΚΑΝΕΙΣ*, μπήκαμε στην κόλαση του βράχου κατά λάθος?
*επιρροές από τα βόρεια, τι να γίνει όταν συγκατοικείς τα παθαίνεις αυτά...
Βέβαια, συνειδητοποιώ οτι, α. ο Γιάννης παραμένει κουλ στο οτι κάναμε το κωλόπραγμα αντί του μονοπατιού, β. οτι τελικά θα πάμε από ίσιωμα από κει και πέρα, γ. οτι παρά την υστερία μου, το έβγαλα με μηδενικές απώλειες αυτό το πράγμα. Ψέμματα. Έχασα ένα πιαστράκι μπότας. Νταξ, ζούμε και άνευ αυτού...
Παίρνοντας άλλο ένα όχι σωστό μονοπάτι, έχουμε τις εξής δύο οψιόνζ. Ή περνάμε τα μηχανάκια αγκαλιά πάνω από μια μπαριέρα, ή πάμε λίγο από γύρο, και κατεβαίνουμε ένα ανάχωμα. Μαλακοδώς, η ιδέα για το ανάχωμα ήταν δική μου, αλλά την εκτέλεσε πρώτος και με περίσσια χάρη, ο Γιάννης. Εγώ, τα γνωστά. Είδα το ύψος, μ'έπιασε η κρίση μου, κατέβηκα την μισή πάνω στο μηχανάκι και την άλλη μισή από δίπλα.
Απόρησε ο άνθρωπος - καλά, τι σ'έπιασε εκεί?
Τι να εξηγώ τώρα...............
Με τα πολλά, φτάνουμε όντως στην Καλοπούλα, όπου ο καφές της Χριστίνας είχε αρχίσει να κρυώνει.
Τι καφές και τι σοκολάτα. Πήρα ένα ισοτονικό και ούτε κατάλαβα πότε το ήπια.
Στο τέλος της ημέρας, ένοιωθα σαν να με είχαν δείρει... Αλλά όσο το σκεφτόμουν - και κάτι μου λέει οτι και ο Γιάννης το ίδιο θα σκέφτηκε, καθώς και διάφοροι άλλοι της παρέας Υμητάνιακς, δεν ήταν και άσχημο μονοπάτι να το ξαναδοκιμάζαμε - απλώς αυτή τη φορά, γνωρίζοντας τι μας περιμένει.
Και επίσης, η κατηφόρα στο τέλος είναι φανταστικό σημείο για μένα, την κατηφοροφοβική, για εξάσκηση και καταπολέμηση του κολλήματός μου.
Άντε, άνοιξε πλέον και επίσημα η σαιζόν με μίνι νέα μονοπατάδα :)
Και ναι λοιπόν! Βγήκε το 12, μπήκε το 13, ενθουσιασμός! Σε ένα ονειρικό μέρος της Ηπείρου, κοντά στα Αλβανικά σύνορα, αλλάξαμε χρονιά, τσουγκρίσαμε ποτήρια, ευχηθήκαμε και κάτσαμε να φάμε το κυνήγι μας...
Το ωραίο κάθε Σεπτέμβρη που αρχίζει η ακαδημαϊκή χρονιά και κάθε Γενάρη που αρχίζει η ημερολογιακή χρονιά, είναι τα σχέδια που σκέφτεται ο καθένας για την νέα χρονιά. Τι θέλει να κάνει, τι ονειρεύεται να κάνει, τι πραγματικά θα προσπαθήσει να κάνει. Και οι μικρές ανασκοπήσεις της χρονιάς που πέρασαν, με ένα χαμόγελο μελαγχολίας. I am my past, my present and my future όπως λένε οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι σε κάτι κρίσεις φιλοσοφίας...
Έτσι λοιπόν κι εγώ, νοερά - και τώρα γραπτά, είχα κάνει μια μικρή ανασκόπηση, με την ερώτηση "σαν σήμερα, άλλες χρονιές πού ήσουν και τι έκανες σχετικά με το εντούρο" ?
Δεκέμβρης 2010:
Ήμουν ακόμα με το τερατάκι μου το 350 και λίιιιιιιγο πριν τα Χριστούγεννα, κατάφερα και έσπασα το πόδι μου στα πιστάκια του Παπάγου. Στο δεξί. Τα 3 από τα 5 μετατάρσια. Και ΑΦΟΥ έπεσα και τα έσπασα και με σηκώσαν, έβαλα μπροστά με το σπασμένο μου πόδι την μανιβέλα και πήγα για έναν 3ωρο καφέ με την φίλη μου την Μάγδα από το Κιλκίς. Μόνο την επόμενη αποφάσισα να πάω νοσοκομείο να το δούνε - μιας και δεν χώραγε ούτε σε κάλτσα από το πρήξιμο.
Γενάρης 2011:
με σπασμένο ακόμα το ποδαράκι μου και με τις πατερίτσες υπό μασχάλης, παρακολούθησα έναν αγώνα μεταξύ scramble και enduro στην Παλαιά Φώκαια...
Δεκέμβρης 2011:
26 Δεκεμβρίου πήγαμε με την Μαρία στο LPZ fun cross Ranch και λιώσαμε από το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα... Όλη μέρα γυρίζαμε, άλματα, μπερμς και ξανά άλματα... Νομίζω λίγες φορές είχα ευχαριστηθεί τόσο πολύ οδήγηση σε πίστα!
Γενάρης 2012:
Στα πιστάκια Παπάγου όπου μόλις έναν χρόνο πριν είχα σπάσει το πόδι μου, είχαμε μαζευτεί φοβερή παρέα αρκετών ατόμων, και κάναμε εναλλάξ χαβαλέ και γύρους τα πιστάκια. Είχαμε περάσει φανταστικά, είχαμε βγάλει άπειρες φωτογραφίες, και η χρονιά είχε μπει σίγουρα καλά :)
Τίποτα... έχοντας αλλάξει πολλά πράγματα στις σχέσεις, τις παρέες και τις καταστάσεις, κάθε μήνα μέσα στο 2012 γινόταν όλο και πιο δύσκολο να κανονιστεί χαλαρά μια συνάντηση ή βόλτα ή προπόνηση... Δεν λέω... έκανα για το "καλό" και τον αποχαιρετισμό της χρονιάς μια μικροεξόρμηση, αλλά τίποτα το ιδιαίτερο...
Γενάρης 2013:
Εντάξει. Δεν είχε πίστα φέτος. Δεν είχε όμως και σπάσιμο οστών! Είχε μάζωξη της παρέας στα γνωστά πιστάκια, χαβαλέδιασμα, ανταλλαγή κατσικιών (από 125 σε 400... πολιτισμικό σοκ) και στο τέλος, καφέ με τα παιδιά ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΑΓΔΑ !!! Όχι κι άσχημα :)
Τέλος για τις προηγούμενες χρονιές... Ορίστε λοιπόν τι σκέφτομαι και τι ονειρεύομαι για την νέα χρονιά - με την επιφύλαξη βέβαια, οτι συνήθως ούτε τα μισά δεν πετυχαίνω. Από την άλλη βέβαια, ποτέ δεν έβλαψε κανέναν να ονειρεύεται και να έχει στόχους. Και αν τους πετύχω, τόσο το καλύτερο !!!
Για το 2013, αυτό που θέλω να προσπαθήσω, είναι να τερματίσω 3 γύρους έστω και σε έναν αγώνα Κυπέλλου Εντούρο. Ξέρω οτι είναι δύσκολο, δεδομένης της φυσικής μου κατάστασης και των ωρών που (δεν) έχω στην σέλα, αλλά έστω και μια φορά, αν το παλέψω, πιστεύω θα τα καταφέρω. Ελπίζω δηλαδή.
Επίσης... θέλω να οδηγήσω στην πίστα ΜΧ στην Θήβα. Δεν ξέρω γιατί μου έχει κάτσει. Έτσι, απλά, την είδα σε φωτογραφίες, μου άρεσε, θέλω να δοκιμάσω. Πλάκα θα έχει...
Και κάτι ακόμα... Θα ήθελα να μπορούσα να έτρεχα ΠΠΕ φέτος. Όχι όλους τους αγώνες. Αλλά θα ήθελα να φτάσω το οδηγικό μου επίπεδο σε τέτοιο σημείο που να μπορώ να ολοκληρώνω άνετα έναν γύρο ΚΑΙ να κάνω σχετικά καλύτερους χρόνους στις ειδικές.
Καλά. Τον ουρανό με τ' άστρα έχω ζητήσει σε 3 προτάσεις, αλλά έχω άλλη μια επιθυμία για φέτος.
Θα θελα, εκτός από την αδελφή μου, να έρθει καμιά φορά και το αγόρι μου να με δει σε αγώνα... Αν μη τι άλλο, πιστεύω οτι θα ντραπώ να εγκαταλείψω αν ξέρω οτι με περιμένει στο τέλος...
Ναι ναι, στο εντούρο και γενικά στο βουνό, δεν έχει και πολύ σημασία το τι χρώμα είναι η στολή σου, μιας και αφ'ενός δεν σε βλέπει κανείς, αφ'ετέρου, δεν σε κάνει να πηγαίνες πιο γρήγορα. Το μόνο που έχει σημασία, είναι αυτά που φοράς να σε βολεύουν και να σε προστατεύουν.
Πλην όμως, είμαι και κοριτσάκι - μην το ξεχνάμε (κοριτσάκι, τέλος πάντων, κοτζανάμ γαϊδάρα) και μερικά πράγματα δεν αλλάζουν. Όπως ας πούμε το να μ'αρέσει το σύνολο της στολής που φοράω.
Και εξηγώ.
Αυτή τη στιγμή έχω αυτό το... συνολάκι ^_^
Κρανάρα: Shoei Vmoto Metal Mulisha
Μάσκα (και γαμώ): VonZipper porkchop
Παντελόνι - επίσης και γαμώ: Thor Flux 2012
Μπότες: Thor Women Quadrant 2011
Μπλούζα: Thor Phase Women 2011
Γάντια: Thor KTM
Και ξεκινάω τον προβληματισμό μου... η μπλούζα, αν και πολύ ωραία, είναι κοντή για τον χειμώνα. Και θα ήθελα αφ'ενός μια μακρυμάνικη, αφ'ετέρου δε, να ταιριάζει. Είπαμε, κοριτσάκι / συνολάκι και αυτά. Επιείκεια από τον ανδρικό πληθυσμό, οι γυναίκες καταλαβαίνουν. Το γούστο και την γνώμη σας παρακαλώ...
Κράνος δεν αλλάζω, είναι πολύ καλό, με βολεύει απίστευτα και άλλωστε, δεν έχω να σκάσω λεφτά για ένα άλλο Shoei. Μάσκα επίσης δεν αλλάζω. Είναι ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ για να βρω μια οποιαδήποτε δικαιολογία για να την αλλάξω. Και τεράστιο οπτικό πεδίο και κυρίως, δεν θολώνει με ΤΙΠΟΤΑ. Δοκιμασμένη Μάιο μήνα, με εμένα να ιδρώνω σε βαθμό αφυδάτωσης. Παντελόνι, μια από τα ίδια, δεν αλλάζει. Είναι καινούργιο, έχει απίστευτη εφαρμογή πάνω μου, είναι καλό παντελόνι (βλέπε προστασίες και δέρματα) και είναι όμορφο. Και τέλος, δεν αλλάζω μπότες, γιατί είναι ακόμα σε καλή κατάσταση, είναι πολύ βολικές και δεν έχω λεφτά να δίνω, για μια ανάγκη που ήδη καλύπτεται.
Επίσης, αγαπάω Thor. Γενικά. Οπότε όχι, δεν θα κοιτάξω για answer ή λοιπές στολές, το ξέρω οτι έχουν ωραία γραφικά, αλλά εγώ έχω βολευτεί με αυτή τη μάρκα :)
Για τα γάντια τώρα... είναι πανέμορφα. Τα αγαπάω. Και το κυριότερο, είναι δώρο! Δύσκολα θα τα αποχωριστώ, η αλήθεια είναι πως και 2ο ζευγάρι να πάρω, αυτά θα είναι ακόμα το νούμερο 1 στην καρδιά μου (πφφφφφφφφ γυναίκες, όλο συναισθηματικές αναφορές). Πλην όμως, θα το εξέταζα το ενδεχόμενο να έπαιρνα το ίδιο μοντέλο, σε γυναικεία έκδοση (άσπρο/ροζ). Αν καθόταν στα χρώματα κλπ...
Εδώ λοιπόν έχω τις εξής επιλογές, με δεδομένο οτι κοιτάω μόνο μπλούζες, με το ζόρι γάντια, και στο πίσω μέρος του μυαλού, να κρατάμε οτι το μηχανάκι μου είναι ήδη πορτοκαλί/μαύρο με λίγο άσπρο...
Επιλογή 1: παραλλαγή της ήδη υπάρχουσας στολής, με μια άλλη μαύρη phase thor
Επιλογή 2: Κρατάμε τα περτικαλί γαντάκια και το μαύρο παντελόνι και τα συνδυάζουμε με μια τρικολόρε stix μπλουζίτσα!
Επιλογή 3: κρατάμε με αγάπη το ΚΤΜ γάντι, και αγοράζω την Stix γυναικεία μπλούζα, με το επιπλέον αντίστοιχο γυναικείο γάντι. Το δοκίμασα με το ΚΤΜ γαντάκι και είναι ολίγον κιτς στα χρώματα, οπότε δεν το θέτω σαν επιλογή
Επιλογή 4: Όπως είπα και πιο πάνω, απλώς παίρνω μια άλλη γυναικεία μπλούζα, phase 2012, με το ίδιο γυναικείο γάντι. Το θέμα με τις άσπρες μπλούζες είναι πως όταν είσαι γυναίκα και τις φοράς με θώρακα από μέσα, μοιάζεις με παίκτη αμερικάνικου ποδοσφαίρου. Οπότε, επιφυλάσσομαι λίγο, αλλά από την άλλη, σιγά, πόσο χάλια να δείχνει?
Επίσης...
Ντάξει δεν έχω αυταπάτες, το ξέρω οτι το πολύ 4-5 άτομα να το διαβάσουν αυτό, αλλά μιας και μπήκατε στον κόπο να το διαβάσετε, κάντε και τον έτερο κόπο να πατήσετε μια ψήφο. Κάπου στα δεξιά της οθόνης θα πρέπει να υπάρχει ένα γκατζετάκι - μπλιμπλικόνι ψηφοφορίας. Δείτε ποια από τις από πάνω επιλογές που έχω σας φαίνεται πιο συμπαθής, και πατήστε το αντίστοιχο κλικ.
Έτσι για τον χαβαλέ και μόνο, να δω τι θα βγει σε αποτέλεσμα ^_^
Αύριο λέω να δοκιμάσω για πρώτη φορά, πρωινή εξάσκηση. Δεν λέω προπόνηση, έχω μάθει πλέον να τα ξεχωρίζω. Αυτό που έχω κατα νου, είναι εξάσκηση.
Έγερσης λίγο νωρίτερα απ'ότι συνήθως, στολή, ΚΤΜ, πιστάκια. Ασκήσεις για κανα 40' και μετά επιστροφή σπίτι.
Ειδικά αύριο, μόλις έμαθα οτι θα έχω και 2 ραντεβού. Μάιστα. Οπότε, πρέπει Α. να είμαι έξτρα ευπαρουσίαστη και Β. να μην σακατευτώ το πρωί, για κανέναν λόγο.
Έχοντας καθαρίσει το μηχανάκι μέσα έξω απ'όταν γυρίσαμε από τον αγώνα, έχοντας πλύνει στολή επίσης από τότε, το μόνο που μου λείπει για αύριο το πρωί, είναι να μελετήσω λίγο τις ασκήσεις που θα κάνω...
Επειδή δεν ξέρω πριν τις 8 το πρωί πώς οδηγώ, δεν θέτω μεγάλους στόχους. Απλά πραγματάκια, να έχουμε να παίζουμε. Γύρω γύρω το ΜΧ πιστάκι a la Helliotis διαδρομή, ίσως μερικούς γύρους το πιο σκραμπλάδικο κομματάκι, και οπωσδήποτε ανεβοκατέβασμα ένα διαδρομάκι κάτω από το πέταλο.
ΑΝ το πάω άνετα και γενικά, έχω ξυπνήσει, θα ανέβω και το πέταλο.
Επίσης, μερικά βίντεο που κοιτάω απόψε για αύριο (για την περίπτωση που βαριέμαι, νυστάζω, το κωλοβαρέσω, οτιδήποτε σχετικό) μπας και μάθω ποτέ Α. να σηκώνω το μηχανάκι και Β. να το σταματάω με ψιλοέντο.
Εδώ με τον Γάλλο διδάσκαλο Antoine Meo
(όχι Αντουάν, δεν θα μάθω αυτή την εβδομάδα να περνάω ΕΤΣΙ ανηφοριές. Λα προσαίν φουά)
Επίσης να πω οτι όσα γαλλικά δεν έχω ακούσει 10 χρόνια τώρα, τα έχω ακούσει το τελευταίο δίμηνο. Με εξαιρετική προσοχή και προσήλωση. Γιατί είναι και παπατρέχας ο Αντουάν όταν μιλάει και άντε βγάλε άκρη για τα τιπς που δίνει, που ουσιαστικά κρίνονται στην λεπτομέρεια. Έχω πάθει κρίση Γαλλοφρένειας!
Και εδώ με τον αγαπητό μας κύριο Shane Watts, με αυτή την βλαχαυστραλέζικη προφορά που τσακίζει κόκαλα (λεπτομέρειες.......)
Και ας ελπίσω οτι θα ξυπνήσω το πρωί...
Edit: τελικά το πρόβλημα δεν είναι το πρωινό ξύπνημα... Είναι η κατσάδα που τρώω από τους γείτονες για την φασαρία που κάνω. Ίσως να έχουν και τα δίκια τους, 7 παρά το πρωί γκιν γκιν γκιν μέσα στ'αυτί τους... κρίμα... και ήταν ωραία ιδέα :(
1ος αγώνας Κυπέλου Εντούρο Ν.Ελλάδος: Μέγαρα 18 Μαρτίου 2012
Έγινε κι αυτό. Ολοκλήρωσα 2 γύρους εντούρο με ειδική...
Και ξεκινάω λοιπόν (καιρός ήταν ) το δικό μου σεντονάκι για τον αγώνα...
Προετοιμασία
Κυκλοφορεί η φήμη και η διάδοση, οτι πρέπει 1 βδομάδα πριν τον αγώνα, ο αγωνιζόμενος να είναι ήρεμος, χαλαρός, να ξεκουράζεται και να τρώει γερά. Κάαααααααααααλα. Πείτε μου ΕΝΑΝ που ξέρετε και τα κάνει αυτά. Τρέχαμε όλοι (τουλάχιστον όσοι ξέρω εγώ) να μαζέψουμε τα ασυμμάζευτα, σε μηχανάκια, χαρτιά, εξοπλισμό, το ένα, το άλλο, από δω, από κει, ΝΑ το άγχος στα ενδοιάμεσα (καλά, εμένα είχα βαρέσει όχι κόκκινο, ΜΠΟΡΝΤΩ!), φαγητό όπως πάντα ο,τι να'ναι, και για ξεκούραση.........ε, στο τέλος της ημέρας, ύπνος.
Παρέδωσα το ακριδοκατεμάκι μου στην αγκαλιά του Paddock512 την Πέμπτη και ο dirty_harry φρόντισε με αγάπη και προδέρμ το μηχανάκι μου για να είναι σωστό στον τεχνικό έλεγχο και να δουλεύουν τα πάντα σωστά, το έντυσε αγωνιστικό κουκλί ( όσοι με έχουν δει να κολλάω αυτοκόλλητα, ακόμα γελάνε) και γενικά, το σέταρε φουλ κομπλέ. Χίλια ευχαριστώ :)
Παραμονή
Ε τι διάολο... αν δεν σου έχει κάτσει μεσοβδόμαδο να ξεκουραστείς, τουλάχιστον την παραμονή, ρίχνεις έναν ύπνο και στρώνεις! Πλην όμως, είχα να πάω στα γεννέθλια φίλης που μου είχε τάξει οτι αν δεν πήγαινα, δεν θα μου ξαναμίλαγε ποτέ (με την ίδια δικαιολογία -αγώνας, την είχα κάνει και στο παρελθόν από κάλεσμα και μου το κράταγε). Και λοιπόν, πήγαμε να το γιορτάσουμε. Στα μπουζούκια. Βανδή - Κοκκίνου - Οικονομόπουλος. Πρώτο τραπέζι πίστα. Εμένα δε, με βάλανε πρώτη καρέκλα πίστα. Η ντροπή η ίδια (τα μισά τραγούδια δεν τα ήξερα, δεν ήξερα να πετάω λουλούδια, γενικά δεν κατείχα το άθλημα...). Πλην όμως, περάσαμε καλά... Και καλό φαγητό είχαν, και καλό κρασί και τέλος πάντων όλα ωραία και καλά, μέχρι που είδα την ώρα... Έκανα μια απέλπιδη προσπάθεια να πω στην φίλη μου οτι να μωρέ, ξέρεις, η ώρα είναι....... αλλά τίποτα αυτή. Με τα πολλά, και πριν αρχίσει ο κόσμος να σηκώνεται, καταφέρνω να φύγω μια ευγενική ώρα. Να πω οτι ήταν 3?
Γυρίζω σπίτι, βγάζω την στολή των μπουζουκιών, βάζω φόρμα, πάω κάτω, φορτώνω εξοπλισμό στο Τακούμα, δένω και το τρέηλερ, και πάω για 3 ώρες ύπνου...
Ανήμερα
Και ξυπνάω. Ετοιμάζω εαυτό, βγάζω γάτα από το δωμάτιο, τρώω μια φέτα ψωμί-μέλι, πίνω λίγο νερό, και γειά σας. Ξαναγυρνάω γιατί είχα ξεχάσει να πάρω τσαντάκι με λεφτά, χαρτιά και λοιπά. Ξαναγειάσας έφυγα! Και ξαναγυρνάω γιατί είχα ξεχάσει τα κλειδιά του αυτοκινήτου. Μπαίνω στο υπερόχημα, βάζω μπρος και φρένο. Να σφίξω τους ιμάντες στο μηχανάκι...... Και τέλος πάντων, ξεκινάω!
Αφού βρήκα τον Κατάνα και τον Ηλία στο μέρος που είχαμε συνάντηση (εμείς και άλλοι 300 προφανώς, που πήγαιναν Μέγαρα για τον αγώνα ταχύτητας) φτάσαμε στον Άγιο Ιωάννη (τον χορευταρά ^_^ )
Παρκάρουμε, φουλ άγχος η δικιά σας. Και ξενυχτισμένη και με παλμούς να κάνουν πάρτυ λες και έτρεχε 100άρι και σαν να πείναγα λιγάκι (η φέτα ψωμί-μέλι που λέγαμε... μάλλον δεν έφτανε).
Στήνομαι για τεχνικό έλεγχο και ξεκινάει το εξής αστείο. Ναι μεν είμαι ΦΟΥΛ αγχωμένη, αλλά ταυτόχρονα είμαι και φουλ χαρούμενη. Και μόνο που είμαι εκεί. Και που βλέπω φίλους και γνωστούς. Και ακόμα καλύτερα, που βλέπω φίλους που ήρθαν για χάζι και για ψυχολογική μου συμπαράσταση. Οπότε και πήρα την φάτσα αυτή που περιγράφη ο HLIAS ως άγχος ΚΑΙ χαμόγελο μαζί.
Και μετά, είχα ένα θέμα..... σαν να πείναγα λίγο... ευτυχώς Gee, HLIAS και ένα παιδί ακόμα που δεν θυμάμαι νικ, ήταν εκεί και με φουλ παροχές (νεράκι και κρουασάν). Το κρουασάν, έφαγα λίγο, το υπόλοιπο το πήρα τυλιχτό μαζί μου, αφήνοντας σαφείς οδηγίες για twix και lucozade στην ειδική........
Πρέπει να ήμουν αστεία. Ντυμένη σαν παίκτης του ράγμπι, με ένα βλέμμα διαρκούς αγωνίας, να πηγαίνω και να έρχομαι σαν παραζαλισμένο κοτόπουλο, μέχρι να έρθει η στιγμή που μπήκα στο παρκ φερμέ να πιάσω το κολοκυθάκι στα χέρια μου.
Αυτό ήταν. Με το που το έπιασα, ηρέμισα. Και αφού ηρέμισα, μπόρεσα να εστιάσω και γύρω μου. Συστηθήκαμε με τα παιδιά που έπαιρνα εκκίνηση μαζί, και ξεκινήσαμε η τριας !!!
Ο αγώνας
Φτάνοντας στην ειδική, ήξερα πως δεν θα μας κράταγαν χρόνους και οτι ηταν αναγνωριστικό το πέρασμα (αντί να την περπατήσουμε). Και επίσης, είχα ακούσει διάφορα σχόλια για μια ανηφόρα "κάπως". Και οτι "μην τρέχετε, έχει πολύ πέτρα κάτω". Ε λοιπόν, ναι. Είχε ΠΟΛΥ πέτρα κάτω, από αυτές που βγαίνουν όταν οργώνει κανείς... Αλλά ντάξει, αναγνωριστική είπαμε, οπότε πήγαινα σαν το κοτάκι, τσούκου τσούκου.
κότα στάιλ! Γιο!
Σκεφτόμουν οτι χέσε τώρα χρόνους και στυλ, πρόσεχε μην πέσεις που είσαι κρύα ακόμα... Και κάπως έτσι, με τα μυαλά χυμένα λίγο (είπαμε, αν δεν περάσει 1 ώρα οδήγηση δεν ξυπνάω) φτάνω σε κάτι "σκαλοπάτια". Ε πάω στο πρώτο, πάω στο δεύτερο, πάω στο τρίττττττττΩΡΕ ΦΙΛΕ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΚΑΛΙ !!!!
Και κάπου κάπως έπεσα στο πλάι. Μπράβο ρε βλάκα σκεφτόμουν. Τα κατάφερες. Ακόμα δεν άρχισες, και έπεσες. Και γιατί δεν είχες 1η? Και άει τράβα σήκωσε το ΚΤΜ τώρα. Πλην όμως δύσκολο, γιατί και κλίση είχε το μέρος, και πουρναράκια γλιστερά. Ευτυχώς, ο καλός άνθρωπος της διοργάνωσης μάλλον με έκοψε για Χάρο και με σήκωσε και συνέχισα.
Η Απλή Γύρος 1
Δεν μπορώ να κάνω πολλά σχόλια τύπου "ήταν εύκολη" ή "ήταν δύσκολη" γιατί δεν ξέρω με τι να την συγκρίνω. Λέω λοιπόν οτι στην αρχή ήταν σπαστική. Φλατ, μετά φλατ με φυτευτές πέτρες, μετά φλατ. Κάπου κει άρχισα να την ψιλιάζομαι την δουλειά. Λέω, για να έχει τόσο κομμάτι "ξεκούρασης" ωιμέ και τι έχουμε να δούμε μετά.
ΜΕΤΑ λοιπόν, είδαμε πέρασμα από δάσος (στον 2ο γύρω έφυγα σ'ένα πρανές με χάρη... και έμεινα πόση ώρα μέχρι να καταφέρω να βγω. Ψήλωσα βέβαια 3 πόντους που κατάφερα να βγω μόνη μου ^_^ ), είδαμε ή μάλλον πήξαμε σε κάθε είδους πέτρινο τερραίν. Τι πέτρες φυτευτές, τι πέτρες από όργωμα, τι πέτρες χύμα, τι βράχους, τι βραχάκια, μόνο χαλίκι δεν είχε. Ψέμματα. Κάπου είχε και λίγο χαλίκι. Είχε και κατηφόρες. Ξέρετε. Από αυτές που με φρικάρουν. Βέβαια ως ευγενές πλάσμα, έκανα χώρο να περνάνε όλοι οι αγωνιζόμενοι, μην τους κρατάω για το τίποτα πίσω. Οι περισσότεροι λέγανε και ευχαριστώ :) Ο Χελιώτης μόνο μου πάτησε μια μίνι-ρέησινγκ-κατσάδα "μην κοιτάς πίσω σου! Κάνε τον αγώνα σου και αν θέλουν, ας σε περάσουν οι άλλοι"!
Σε ένα σημείο, είδα έναν μάλλον rookie να έχει χωθεί σε ένα λάθος σημείο και να παλεύει να βγει. Ψιλοπερίμενα λιγάκι να δω αν ήταν όντως οκ, και με το που ανεβαίνει στο σωστό σημείο, τον άφησα να βγει μπροστά να συνεχίσει. Μετά που με πέτυχε κάπου που είχα κολλήσει, μου πάτησε κάτι φωνές να κάνω στην άκρη και μου ήρθε να του πετάξω το ΚΤΜ στο κεφάλι, αλλά λέω, για να έχει τέτοιο άγχος ο καημένος, Α. σίγουρα είναι "νέος" και Β. σίγουρα είναι φουλ αγχωμένος. Πέτυχα και ένα άλλο παιδί που είχε πέσει το μηχανάκι του σε μια τρύπα. Πήγα να σταματήσω, αλλά με πρόλαβε ένας άλλος. Μου λέει, μπορείς να τον βγάλεις? αν όχι, άσε, τον βγάζω εγώ - εκτός αν έχεις ιμάντες να μου δανήσεις (με μούτζωνα εκεί που δεν είχα), εσύ συνέχισε! Και συνέχισα...
Ρε παιδιά αλήθεια. Το τι ξύλο έφαγα από κλαδιά, δεν περιγράφεται. Και εγώ και το κρανάκι μου το ωραίο που τώρα είναι δαρμένο :(
Είχε και μια ωραία κοίτη ποταμού. ΦΥΣΙΚΑ με πέτρες, βραχάκια, κλπ, αλλά τουλάχιστον χωρίς κατηφόρες ^_^ χαχαχαχα
Σαν αγώνας όπως έχω πει και πιο πριν, εμένα τουλάχιστον μου άφησε αυτή την γεύση. Οτι στις απλές, θα υπάρχουν δυσκολίες. Αλλά διαχειρίσιμες. Και ακόμα και αν κολλάω κάπου, μπορώ να τα καταφέρνω μόνη μου. Σου φτιάχνει πολύ την αυτοπεποίθηση... Σε όλη την διαδρομή ή χαμογέλαγα μόνη μου (σαν τον βλάκα) ή έβριζα επίσης μόνη μου (εναλλάξ εμένα και το ΚΤΜ).
Η Ειδική Πέρασμα 1
Τελειώνοντας λοιπόν την απλή, φτάνω ολίγον τι παραπαίοντας στην Ειδική. Ρε βλάκα, μήπως να το άφηνες το άθλημα? όχι όχι όχι μην τολμήσεις και αρχίσεις να σκέφτεσαι τέτοιες μαλακίες, ξεκόλλα ζώον, ήρθαμε ως εδώ για να λουφάρεις? Σκάσε και μπες!
Πριν μπω όμως, είχα μια ευχάριστη έκπληξη. Gee, HLIAS, Asxeth και ο +1 ήταν στο ΣΕΧ και με περίμεναν με χαμόγελα, νερά, την twix, και άρχισαν να μου μιλάνε. Βασικά, δεν ξέρω αν απάντησα σε όλους, δεν θυμάμαι καν τι είπαμε, αλλά ένοιωσα ξαφνικά λες και ΤΩΡΑ θα ξεκίναγα τον αγώνα, σαν να μην είχα κουραστεί, λες και βγήκα από το κουτί!
Φανταστική κερκίδα!
Μπαίνω λοιπόν στην ειδική, έχοντας στο μυαλό μου οτι δεν υπάρχει κανένας λόγος να γκαζώνω. Ούτως ή άλλως, η πρώτη μου φορά σε τέτοιο αγώνα είναι, σκοπός μου ήταν να τερματίσω 3 γύρους και όχι να γράψω χρόνους. Ροή και ψυχραιμία λοιπόν, και χέσε και γκάζια και στυλ, κοίτα μην πέσεις πάλι κοπελιά!
Και Ω ΝΑΙ καταφέρνω και περνάω την ανηφόρα χωρίς πτώση.
Η ειδική γενικά ήταν ανηφόρα κατηφόρα, όλο στροφές δεξιά αριστερά, με πέτρες χύμα αλλά ευτυχώς, ήταν πολύ ξεκούραστη για τα χέρια μου, οπότε βρήκα ευκαιρία να τα ξεκουράσω. Και να ξυπνήσω. Αφήστε που άκουγα συνέχεια στο μυαλό μου την ατάκα "...που μίλαγε με την Γιαδικάρογλου"! Και κάπως έτσι, έβγαλα όλη την ειδική, παρέα με την Γιαδικάρογλου...
Στο τελείωμα της ειδικής, ήπια λίγο νεράκι ακόμα, έβαλα βενζίνη (καλού κακού) και πάμε για 2ο γύρω! Κουρασμένη και πράσινα άλογα, μια χαρά είσαι μωρέ, όλο κλαίγεσαι! Άιντε, σκάσε και οδήγα. Και σήκω τον πισινό σου από την σέλα επιτέλους!
Η Απλή Γύρος 2
Με τόση πέτρα κάτω και εμένα να μην κάθομαι, το 125 χοροπήδαγε χαζοχαρούμενα σχεδόν παντού. Δούλευε μεν καλύτερα τις αναρτήσεις του, αλλά η ψυχή μου το ήξερε...
Για κάποιο περίεργο λόγο.... σαν να πήγαινα γρήγορα. Σαν να παραπήγαινα γρήγορα σε κάτι σημεία. Και σαν να μην μπορούσα να φρενάρω και πολύ. Κραπ. Τι έγινε τώρα? Τα φρένα μου? Αφού είναι μια χαρά (είπα εγώ η έμπειρη μηχανικός)... Χμμμμμμμμμμμ μήηηηηπως φταίει που κάτω το χώμα έχει γίνει ΛΙΓΟ πούδρα? και που γλιστράει σαν διάολος? Ωχ παναίαμ, να δω πως θα κατεβαίνω τις κατηφόρες !!!! (τράτζικ).
Και όπως είπα πιο πάνω, στον 2ο γύρο έπεσα σε ένα πρανές στο δασικό κομμάτι. Ασταδιάλλα πια μ'αυτά τα πρανές. Δεν μπορώ να πέφτω απλώς, πρέπει να πέφτω εκεί που μέχρι να σηκωθώ και να σηκώσω το μηχανάκι, έχουμε πάει άλλα 2 μέτρα πιο κάτω? Καλά, αφήστε που δεν ανέβαινε, γιατί την μια φεύγαν πέτρες από κάτω από την ρόδα, μετά έσκαβε το χώμα, μετά έπεφτα πάλι γιατί πλαγιά-ΚΤΜ-Δανάη χωρίς ισσοροπία-μανιβέλα από την ΛΑΘΟΣ πλευρά της πλαγιάς κλπ και τέλος πάντων τα καταφέρνω μετά από κανα 5λεπτο και ανεβαίνω. Καλά, δεν το πίστευα. ΜΟΝΗ ΜΟΥ!!!
Εκεί που το έβριζα το κολοκύθι, το παρηγορούσα μετά, του έλεγα λόγια αγάπης και συμπόνοιας μέχρι να βγούμε από το δασάκι λέγε-με-η-χαρά-του-κλαδιού-και-της-ρίζας-και-του-βράχου.
Και κάπου παρακάτω, πριν το 4ο ΣΕΧ, ξανάπεσα. Τώρα, το πώς και γιατί έπεσα, δεν τα θυμάμαι. Θυμάμαι οτι άνοιξα τα μάτια μου και με είχε τσακίσει ο πόνος στο σβέρκο - το οποίο είχε προσγειωθεί σε μια ΕΥΤΥΧΩΣ ΠΛΑΚΕ κοτρώνα. Μανέτα, χούφτα τέρμα επάνω και να μην μπορώ να τις κατεβάσω. Καβαλάω και με διάφορες αλχημείες φτάνω στο φλατ κομμάτι. Κατεβαίνω, ισιώνω μανέτα-χούφτα και παίρνω ανάσα. Σαν να ζαλιζόμουν λίγο... Συνεχίζω, φτάνω στο ΣΕΧ, με κοιτάνε έκπληκτα τα παιδιά εκεί. Πού είσαι και σε ψάχναμε και άλλα τέτοια. Κερνάνε νεράκι, ψωμάκι, λεμονάκι (τίποτα δεν κατέβαινε, με το ζόρι μπούκωσα ψωμί/λεμόνι). Ζήτησα και κανα ντεπον για την ζαλάδα αλλά μπααααα... Ε παίρνω και εκεί 2-3 ανάσες, λέμε 2 κουβέντες να χαλαρώσω, βάζω κράνος, συνεχίζω. Τι καλά παιδιά σκεφτόμουν, κατηφορίζοντας...Το καλό στον 2ο γύρω είναι οτι ξέρεις τι να περιμένεις και ξέρεις πώς περίπου να το περάσεις. Αλλά είχα αρχίσει να πονάω. Και στο σβέρκο και στην πλάτη...
Ε κάποια στιγμή ξανάπεσα 1-2 φορές, αλλά τίποτα το επεισοδιακό. Και ευτυχώς, από ένα σημείο και έπειτα, άρχισαν να με προσπερνάνε οι Champion. Και λέω "ευτυχώς" γιατί είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι πού είναι τέλος πάντων όλοι αυτοί? Μόνη μου τρέχω? πόση ώρα ήμουν οφφ και δεν κατάλαβα τίποτα?
Η Ειδική Πέρασμα 2
Φτάνοντας στο ΣΕΧ της ειδικής, με είδαν οι άνθρωποι και ψιλογελώντας μου είπαν και αυτοί με την σειρά τους "μα πού ήσουν, σε ψάχναμε! Θα μπεις ειδική"? Εκεί το σκέφτηκα λίγο, αλλά λέω, ρε ούφο, ήρθες ως ΕΔΩ, σκάσε και μπες. Και χαμογέλα, λες και έχεις την πολυτέλεια να τρέχεις κάθε μέρα τέτοιους αγώνες? Μπαίνω λοιπόν και όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που έφτασα στα γνωστά σκαλιά. Σαν να είχε πέσει λίγο ο ήλιος. Σαν να τον είχα λίγο κόντρα. Σαν να είχα και το γείσο του κράνους λίγο ψηλά. Και στο σύνολο, σαν να μην έβλεπα πού πήγαινα από την στραβομάρα με τον ήλιο. Αλλά από το να σταματήσω ή να αλλάξω γραμμή, είπα άιντε ανέβα, μπορεί και να τα καταφέρεις. Μπορεί, αλλά δεν τα κατάφερα και ξανάπεσα. Και με ξανασήκωσαν (πολύ καλός ο άνθρωπος εκεί, την μέση πρέπει να του έβγαλα 2 φορές...) και συνέχισα. Και τελείωσα και την ειδική για δεύτερη φορά, ΠΑΝΤΑ παρέα με την Γιαδικάρογλου. Και ΝΑ ένα χαμόγελο!
Το καλύτερο σαπόρτ τημ... Girlz only!
Φανταστείτε έναν σκύλο που έχει σκάψει μια ΤΕΡΑΣΤΙΑ λακούβα στο γκαζόν σας. Και έχει θάψει ΚΑΤΙ. Και ενώ το μόνο που έχει κάνει είναι μια λαλακία, έχει μια έκφραση ΑΠΟΛΥΤΗΣ ικανοποίησης στα μούτρα του. Ε, κάπως έτσι και εγώ.
Και πάνω που συζητάγαμε εγώ με εμένα, αν θα έπρεπε να δοκιμάσω να κάνω 3 γύρο, μου είπαν από την διοργάνωση, οτι κοπελιά, πάρτο αριστερά και γύρνα στον τερματισμό.
Εντάξει. Τουλάχιστον με έβγαλαν από το δίλλημα! Από την μία, τρωγόμουν να δοκίμαζα να τερματίσω, μιας και η κατηγορία μου τερμάτιζε με 3 γύρους. Από την άλλη, ψιλοφοβόμουν οτι θα χτύπαγα άσχημα. Αλλά και πάλι, έλεγα, αν έχεις μια ευκαιρία να τερματίσεις αγώνα, είναι τώρα! Αλλά αφού μου είπαν να γυρίσω πίσω, μάλλον είμαι εκτός χρόνου, οπότε τουμπεκί και γύρνα.
Τερματισμός - Απονομές
Τι να πω............... τερματισμός. Χαμόγελο ευτυχίας (και σήμερα ακόμα έτσι είμαι), βρήκα και τα παιδιά που είχαμε πάρει εκκίνηση,τα ψιλοείπαμε, κάναμε και χαβαλέ οτι "τα λέμε στην εκκίνηση στον επόμενο αγώνα", βρήκα και άλλα παιδιά γενικώς, βρήκα και τον Σταύρο ΠΑΝΕΥΤΥΧΗ, βρήκα και τον Ηλία στην τέντα της ΒΕΤΑ να πονάει από ένα τράβηγμα στην μέση - δεν μιλιότανε, και πήγα να αλλάξω. Λοιπόν. Πέραν του σβέρκου που πόναγε και των κουρασμένων χεριών, να προσθέσω 2 εγκαύματα τριβής από τις επιγονατίδες, πίσω από τα γόνατα. Κατα τ'άλλα, σε ένα γρήγορο τσεκ που μου έκανα, ήμουν κομπλέ. Μόνο που σαν να πείναγα λίγο. Εμ καλή μου, πού πας και εσύ σε αγώνα, με μια φέτα ψωμί και μισό κρουασάν? Πήγα λοιπόν να διεκδικήσω αυτό που όφειλα στο στομάχι μου. Ένα σουβλάκι! Το οποίο όμως δεν κατέβαινε με τίποτα... μπουκιά και ζόρι. Τίποτα. Ε δεν βαριέσαι... θα ανοίξει πιο μετά το στομάχι. Και κάπως με την μπουκιά στο στόμα, σηκώθηκα να πάω στις απονομές.
Να πω κάτι. Με ξενερώνει απίστευτα αυτό που γίνεται σε αγώνες (γενικά, όχι ειδικά) που τρέχουν 300, κερδίζουν 20, και στις απονομές, μένουν να χειροκροτήσουν την προσπάθεια οι οικογένειες των 20. Όχι. Εμένα μ'αρέσει να τους χειροκροτώ, μακάρι να χρειαστεί να περιμένω 3 ώρες. Το αξίζουν, γιατί προσπάθησαν και κατάφεραν να διακριθούν. Είναι πολύ άσχημο αυτό το κλαπ κλαπ από 2 άτομα, ενώ το πρωί γίνεται χαμός.
Και ξεκινάνε λοιπόν οι απονομές της Ε1. Στην 6άδα ήταν τα παιδιά που πήραμε εκκίνηση! Χαρά εγώ, λες και τους ήξερα από χθες ^_^ και όπως λέγανε ονόματα, ακούω και το δικό μου. Για ένα πικοσεκόντ, κόλλησα. Δεν γίνεται,λέω. Αφού δεν έκανα 3 γύρους. Αλλά μετά ξεκόλησσα. Αφού σε φώναξαν, πήγαινε. Κακό δεν θα σου κάνουν, χαμογελάνε ^_^ Και μεταλλειάκι λοιπόν η κυρία. Ποιος την χάρη μου ;)
Και φυσικά, χειροκρότημα και κερκίδα για τον ΚΑΤΑΝΑ που βγήκε 8ος και χαμογέλαγε, τον Ηλία που βγήκε 2ος και χαμογέλαγε αλλά μέσα του έβραζε (και δικαίως) και για όλους τους άλλους φίλους μου.
Κέδρισε και δωροεπιταγή ο Κατάνας !!!
Δάσκαλος...
Φίλες (Αθηνά πού είσαι?)
Επιστροφή
ΚΤΜ στο τρέηλερ, η δικιά σου στο Τακούμα, και όλοι μαζί, στον δρόμο της επιστροφής... με είχε πιάσει λίγο άγχος γιατί ήμουν κομμάτια και μόνη μου, ευτυχώς όμως έφτασα γρήγορα και χωρίς απρόοπτα σπίτι. Χαλάρωσα το ακριδάκι πάνω στο τρέηλερ (κοριτσάκι γαρ, δεν μπορώ να ξεφορτώσω μόνη μου χωρίς μπάρα) και ανέβηκα τρέχοντας για καυτό μπάνιο. Και μάσκα προσώπου. Και χαλάρωμα. Και ύπνννννννννννννζζζζζζζζζζζζζζζζζ...
Σήμερα λοιπόν, αφού ξύπνησα με το χθεσινό χαμόγελο κολλημένο ακόμα στα μούτρα μου, πήγα με αυτό στο γραφείο. Και γύρισα. Και έπλυνα το κολοκυθάκι μου με περισσή αγάπη (πάντα πάνω στο τρέηλερ) και επιμέλεια. Μέχρι και το προστατευτικό της εξάτμισης έβγαλα για να καθαρίσω από μέσα.
Και τώρα, κάθομαι και τα γράφω αυτά και είμαι πιασμένη και πονάω και φυσικά εξακολουθώ να έχω ένα τεράστιο χαμόγελο.
ΚΑΤΕΜΑΚΙΑΣ, tzoutz και λοιπή συμμορία. ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΎΩ ΤΟΝ ΜΑΙΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΠΑΛΙ ΜΟΝΗ ΜΟΥ Ε?
σσ. Συγκινήθηκα. Μόλις μου είπε η μαμά (που καθόλου δεν εγκρίνει το άθλημα) οτι αν ζούσε ο μακαρίτης ο παππούς μου (αλεξιπτωτιστής, ιδρυτής στρατοπέδο εκπαίδευσης ανορθόδοξου πολέμου στην Ρεντίνα, μουρλοκερκυραίος και πολύ ωραίος τύπος) θα ήταν πολύ περήφανος για μένα !
:) Α ρε παππού!!!!!!!!
Και ένα βιντεάκι, λήψης El Gatto!
ευχαριστώ :)
Και ένα κομμάτι της διαδρομής που προς μεγάλη μου έκπληξη, το πέρναγα άνετα! Περηφάνιααααα χαχαχαχα
