2016 racing collections

Και ναι, επιτέλους, μπορούμε να χαζέψουμε δειλά δειλά τις νέες σειρές από ρούχα, στολές, γκατζετάκια και λοιπά, του 2016 από τις εταιρείες.

Για την ακρίβεια, να χαζέψουμε μόνο, μιας και δεν νομίζω οτι μπορούμε να κάνουμε αγορές μέσω ίντερνετ. 

Και επί του προσωπικού, γενικότερα δεν μπορώ να κάνω αγορές αυτή την περίοδο - πράγμα που καθόλου δεν με εμποδίζει από το να ζαχαρώνω με τις ώρες διάφορα.

Χαζεύοντας λοιπόν τον κατάλογο της ΚΤΜ, ξεχώρισα αυτά τα δύο "πολιτικά" ρούχα. Ξέρεις. Φάση, τα βλέπεις και τα ερωτεύεσαι:

 

Το επόμενο που παρατήρησα, είναι πως φέτος οι στολές της ΚΤΜ στον κατάλογο είναι της Fox. Ως εταιρεία, είτε πίνεις νερό στ' όνομά της, είτε είσαι από αδιάφορος μέχρι και που λίγο την αντιπαθείς. Ανήκω στην δεύτερη κατηγορία, αλλά όσοι ανήκουν στην πρώτη, πολύ θα χαρούν με τις στολές της... 

Και ως σωστό κοριτσάκι, έριξα και μια ματιά σε αγαπημένες μάρκες, να δω τι στολές βγάλαν για γυναίκες.

Η ευχάριστη έκπληξη ήρθε από την Thor, κι αυτό όχι μόνο γιατί μπήκε στον κόπο και φέτος έβγαλε δύο γραμμές - η κάθε μία με δυο χρωματικούς συνδυασμούς, αλλά και γιατί ξέφυγε από το κλασσικό ροζομωβογαλαζουλί, και πρόσθεσε στολή σε εξ ίσου χαριτωμένα αλλά πιο ουδέτερα χρώματα!

Εσάς πώς σας φαίνονται? Η αλήθεια είναι πως το μπροστά του Clutch μ' αρέσει πολύ (το γαλάζιο) αλλά προτιμώ χίλιες φορές το γαλάζιο της γραμμής του 2015. Βέβαια, εκεί εμπλέκονται άλλα προβλήματα γυναικείας φύσεως, του τύπου, την έχει η φίλη μου που βγαίνουμε χώμα μαζί. Ας μην την αντιγράφω σε όλα ^_^

2015

Πάσχα

Δεν ξέρω αν το είχατε κι εσείς όταν ήσασταν μικροί, εμένα πάντως η Νονά μου όσο ήμουν πιτσιρίκι, με έπαιρνε πριν το Πάσχα για να μου πάρει παπούτσια - για την Λαμπρή έλεγε, για να κάνω Ανάσταση.

Ποτέ δεν κατάλαβα τι σχέση είχαν τα παπούτσια μου, με το ατελείωτο περπάτημα σε διάφορα εμπορικά, με την Ανάσταση. Την λαμπάδα, οκ, το καταλάβαινα. Αλλά τα παπούτσια και το σοκολατένιο αυγό, από παιδί ακόμα, παρέμεναν μυστήριο για μένα, πού κολλούσαν στην όλη φάση.

Πλην όμως, παρόλο που υπέφερα - και ακόμα υποφέρω, να με πηγαίνουν για ψώνια, αγαπούσα πολύ την νονά μου και έτσι, μια φορά τον χρόνο που με έπαιρνε για βόλτα, δεν διαμαρτυρόμουν. Κατέληγα με ένα ζευγάρι παπούτσια που φόραγα για μια Άνοιξη, άντε βαριά δύο. Είπαμε, πιτσιρίκι. Μεγάλωνα γρήγορα.

Φέτος, μετά από πολλά χρόνια που έχει καταργηθεί η συνήθεια αυτή, έγινε το εξής: οι αγαπημένες μου γυναικείες Thor μποτούλες, μετά από περίπου 3 χρόνια που τις έχω, άρχισαν να κλατάρουν... λίγο που φεύγουν τα κουμπώματα, λίγο που έχει τσακίσει το δέρμα και χώνεται στο δικό μου, λίγο που οι σόλες πια έχουν φαγωθεί ως εκεί που δεν πάει... Ε είπα να κάνω φέτος να τις αλλάξω.

Με κάθε επιφύλαξη, μιας και είναι αντρική μπότα, παρήγγειλα τις Alpinestars Tech 5... Η Μαρία έχει τις Tech 3, οι οποίες βγαίνουν και σε γυναικείες, αλλά ο Στράτος μου πρότεινε τις 5, ως πιο καινούργιας τεχνολογίας προϊόν. Τον άκουσα. Επίσης, μου πρότεινε να μην τις πάρω άσπρες, μιας και θα τις φορέσω μια φορά και ποτέ ξανά δεν θα τις δω άσπρες. Εκεί δεν τον άκουσα - παρόλο που καταλαβαίνω τι εννοούσε. ΑΛΛΆ αγαπάμε άσπρες μπότες, τι να γίνει...

Χθες λοιπόν, έφτασε η παραγγελία με τις μποτούλες μου... Είχα έναν φόβο να πω την αλήθεια, οτι θα είχε γίνει το κλασσικό μπέρδεμα με τα ευρωπαϊκά και τα αμερικάνικα νούμερα, αλλά όχι, όλα ήταν σωστά...

Κι έτσι, έκανα φέτος Λαμπρή, άνευ νονάς βέβαια, αλλά πολύ τις χάρηκα :)

Κι όμως...

Τελικά, αρκούν 2 - 3 κουβέντες φιλικές και ζεστοί άνθρωποι, για να βγω από μιζέρια και την στεναχώρια μου...

Είχα πάει στις απονομές των διακριθέντων του 2013 της ΑΜΟΤΟΕ, εν μέρη επειδή έγιναν πολύ κοντά στο σπίτι μου και μ'αρέσει γενικά να τιμώ όσους διακρίνονται σε κάτι που ασχολούμαι, αλλά κυρίως, για να δω φίλους μου από όλη την Ελλάδα.

Φτάνω σε ένα γεμάτο αμφιθέατρο, που δεν μπορούσα να βρω κανέναν από τον πολύ κόσμο. Και δεν τολμούσα να μπω παραμέσα, γιατί έκανε τρελή ζέστη. Οπότε, άραξα στην πόρτα και χάζευα το βίντεο που πρόβαλαν στον τοίχο, με τους αγώνες της χρονιάς.

Κάποια στιγμή έδειξαν στιγμιότυπα από αγώνες motard. Σφίχτηκε η καρδιά μου εκεί. Θυμήθηκα όλες τις Κυριακές που φορτώναμε το μοτάρντ του Γιώργου και πηγαίναμε Σπάτα - και μια φορά Σπάρτη. Όλα τα βίντεο που βλέπαμε μαζί, τόσο δικά του και της παρέας του, όσο και τον προ και του VdB. Δεν το είχα καταλάβει, αλλά μου είχε λείψει αυτή η περίοδος, που ήταν καλά και περνάγαμε ώρες δίπλα στην άσφαλτο, εγώ γκρινιάζοντας ίσως, και αυτός ιδρώνοντας μέσα στην δερμάτινη στολή. Δεν με πειράζει που δεν καβαλάει πλέον. Με πειράζει όμως που πονάει :(

Ευτυχώς άλλαξαν άθλημα και αφού έδειξαν ΜΧ, σειρά είχαν οι αγώνες εντούρο. Και ενώ στην αρχή παρακολουθούσα με ενδιαφέρον, γιατί δεν είχα δει βίντεο από αγώνες του 2013, άρχισε να με πιάνει μια στεναχώρια. 

Οτι τώρα πια, αυτός δεν είναι δικός μου χώρος, δεν έχω κάτι κοινό με τους έστω για λίγο, φίλους και γνωστούς, δεν θα ξανακαβαλήσω, αλλά και σάμπως όταν είχα μηχανάκι, έκανα τίποτα εκτός από λίγο Υμηττό και Βαρυμπόμπη, και άλλα τέτοια. Είχα βουρκώσει...

Και εκεί που νόμιζα οτι θα το έσωζα με αξιοπρέπεια και λίγο βούρκωμα - στην τελική θα μπορούσα ρε παιδάκι μου να έχω βουρκώσει από συγκίνηση, ακούω μια γνωστή φωνή να ρωτάει τι κάνω και τι έχω. 

Εντάξει. Δεν συνηθίζω να με παίρνουν τα δάκρυα μπροστά σε κόσμο, αλλά δεν άντεξα. Προσπάθησα να το παίξω μαντάμ, να μην έχουμε δράματα, να μην φύγει η μάσκαρα και άλλα τέτοια, αλλά τελικά, λίγο κλάμα έπεσε. 

Καλύτερα ίσως έτσι. Γιατί μετά ηρέμησα... Και μετά, μιλώντας, όχι μόνο ηρέμησα περισσότερο, αλλά άρχισα να βλέπω και μερικές ακτίνες αισιοδοξίας να διαπερνούν την στεναχώρια μου...

Ναι, δεν έχω μηχανάκι. Αλλά η φανταστική φίλη Αθηνά, αν και δυστυχώς θα αναγκαστεί να πουλήσει το δικό της, μου το διαθέτει για βόλτες και προπονήσεις. Θα προτιμούσα να είχαμε από ένα μηχανάκι και να βολτάρουμε μαζί, αλλά ακόμα και έτσι, θα έχω ένα μηχανάκι για βόλτες. Και προπονήσεις.

Και τέλος πάντων, τι βλακεία με είχε πιάσει πριν και τα σκεφτόμουν όλα αυτά τα στενάχωρα? Αει στο καλό με τον καθυστερημένο μου εγκέφαλο... Ντάξει, κάτι τέτοιες στιγμές δίνω χίλια δίκια σε όσους με έχουν χρεώσει κυκλοθυμική, και επίσης, σε όσους βρίσκουν άξιους για πνίξιμο τους κυκλοθυμικούς.

Από την άλλη, όταν μας περνάει, πιστεύω είμαστε αξιολάτρευτοι τύποι !!!

Από την Δευτέρα λοιπόν, ξεκίνησα καθημερινό πρόγραμμα γυμναστικής, για να φτιάξω αναπνοές, αντοχή και δύναμη. Μπορεί να μην έχω μηχανάκι, αλλά όταν θα τύχει να έχω, θέλω να μπορώ να το οδηγώ χωρίς να κουράζομαι! Θέλω να είμαι έτοιμη για οποιοδήποτε μηχανάκι θα τύχει να μπορώ να οδηγήσω :) Και επίσης, είπα να αρχίσω και δίαιτα. Δίαιτα, διατροφή, τέλος πάντων, να χάσω κανένα κιλό, δεν χρειάζεται να μην χωράω στην στολή για να πάρω απόφαση να αδυνατίσω, ας ξεκινήσω πιο πριν...

Τελικά, είδα και όλους τους φίλους μου που ήθελα να δω, από Πελοπόννησο μέχρι Γρεβενά... Μέχρι και κόσμο που δεν περίμενα να δω είδα, αλλά όλα αυτά φυσικά, αφού τελείωσαν οι απονομές, και άρχισε να κυκλοφορεί ο κόσμος...
Να'ναι καλά όλοι να τρέξουν και φέτος και να τα πάνε όσο το δυνατόν καλύτερα :)

Dirty Girls - the New Generation

Σαν να έχουμε αρχίσει να αυξανόμαστε οι γυναίκες στο βουνό! Νέο αίμα, νέα μηχανάκια, νέες δοκιμές και προσπάθειες! Πολύ όμορφο συναίσθημα!

Άντα - το αστεράκι

Μαρία & μι

μι αςς ον 300 2Τ

και η αγαπημένη μου :)

Αθηνά ον 300 2Τ

It's a girls thing...

Valentine's Day ?

το έφτιαξα σήμερα

Έβλεπα διάφορα videoclips προσπαθώντας να φτιάξω την ρημάδα την λίστα με κομμάτια, για να κάνω τις καθημερινές ασκήσεις (βλέπε βαριέμαι να τρέχω, να πηγαίνω γυμναστήριο, να πηγαίνω κολυμβητήριο, άρα κάνω ελλειπτικό, ραχιαίους, κοιλιακούς και διατάσεις).

Και έπεσα πάνω στο βίντεο της J.Lopez με τίτλο... Papi. Και μέσα σε όλο τον χαμό που γίνεται, όπου ΟΛΟΙ οι άντρες κυνηγάνε την Τζενούλα (αθώα περιστερά η δόλια) είναι και ένας τύπος που σκάει άλμα πάνω απ'όλους με το μηχανάκι, κρατώντας ένα... αρκουδάκι, για να της το δώσει. 

ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΕΙ Η ΚΥΡΙΑ !!! ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ !

Εδώ καλέ μου κύριε. Εγώ το θέλω. Θέλω το αρκούδι, να μου το δώσετε με whip!

:P

Σαββατιάτικη βόλτα στα Μέγαρα

Είχαμε φορτώσει με την Μαρία τα μηχανάκια μας στο τρέηλερ από το βράδυ της Παρασκευής. Κατενθουσιασμένες και οι δύο, που μετά από τόσο καιρό, ξαναφορτώναμε μαζί μηχανές για εξόρμηση!

Το Σάββατο το πρωί, περνάγαμε τα διόδια της Ελευσίνας και ακολουθούσαμε τα παιδιά που είχαμε ραντεβού, για να βρεθούμε στο πιστάκι ΜΧ των Μεγάρων. 

Πολύ όμορφο χώμα, όμορφη πίστα αν και μικρή κατ'άλλους, με φιλικά αλματάκια. Χώθηκαν όλοι και άρχισαν να γυρίζουν μια χαρά...

Βέβαια, εγώ που έχω να πηδήξω από τον Μάιο, έκανα την κότα... Τα διπλά, από δίπλα. Τα μπερμ, λες και ήταν ίσιωμα. Γενικά, chicken style...

ΦΥΣΙΚΑ, κατέβασα και μούτρα. Ακόμα χειρότερα δε, όταν μου σχολίασαν οτι το μηχανάκι μου δεν είναι και στα καλύτερά του. Και πώς το έχεις έτσι. Δεν πάει μία. Δεν κάνει. Δεν ράνει. Δεν οι μανέτες. Δεν το πίσω φρένο. Δεν το μπροστινό. Δεν οι αναρτήσεις. Πόσο είπαμε οτι τις έχεις? κλπ...

Στρείδι στο καβούκι του έγινα... Και να σκέφτομαι από μέσα σου, άσταδιάλα πια με το ΜΧ, αφού εμένα δεν μ'αρέσει το ΜΧ, το εντούρο μ'αρέσει, τι μπλέκω με πίστες κλπ κλπ κλπ και σηκώθηκα και βγήκα από την πίστα και πήγα και μούτρωσα μόνη μου δίπλα από τ'αυτοκίνητα... 

Πλην όμως, είδα κάτι σαν ροδιές, που επεκτείνονταν σε κάτι σαν πιστάκι, και πήρα να τ'ακολουθήσω... Εν τέλη, βρήκα και έκανα γύρους σε ένα μικρό κομμάτι από σκραμπλάδικο πιστάκι. Σαν να χαμογέλασα λίγο!

Πιο μετά, με πήραν και για ένα μικρό βολτάκι γύρω γύρω, πέρασα μια κατηφοριά που με κοψοχόλιασε, πήγα να την ανέβω μετά, έπεσα, σηκώθηκα, τέλος πάντων κατάφερα και ξαναγύρισα στα αυτοκίνητα και το χαμόγελο είχε γίνει ΝΑ! (με το συμπάθειο).

Μέχρι να γυρίσουμε, είχε έρθει ο Σταύρος με την Ζάχη, και αφού ξεφόρτωσαν και αυτοί μηχανάκια και ντύθηκαν, ξεκινήσαμε για την εντουρόβολτα που όλοι - πλην της Μαρίας που έκατσε στην πίστα, περιμέναμε!

Τι να πω... οτι το χώμα ήταν υπέροχο? Μαλακό? Οτι η παρέα ήταν φανταστική? Οτι τόσες ανηφοροκατηφόρες (ειδικά τις κατηφόρες) δεν έχω ξαναπεράσει στην ζωή μου? Οτι ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΟΔΗΓΗΣΗΣ αναγκάστηκα και χρησιμοποίησα και εκτίμησα το πίσω φρένο? Οτι επιστρέψαμε με εμένα πτώμα, τους άλλους κυριλέ και να σκάω από χαρά?

Ο,τι και να πω, λίγα θα είναι. Και δυστυχώς, κανείς μας δεν τράβηξε φωτογραφία για να έδειχνα μέρη με όμορφο χωματάκι, ψηλά χόρτα και μεγάλα δέντρα, άμμο, κορμούς μικρούς και πέτρες...

Αφού τελειώσαμε από την βόλτα μας, αφήσαμε τους μανιακούς να ξελυσσάξουν στο σκραμπλάδικο πιστάκι και μετά στην ΜΧ πίστα, και πήγαμε όλοι για σουβλάκια.

ΠΟΝΑΓΑ παντού. Πάει, με πήραν τα γεράματα και άλλες τέτοιες μιζέριες σκεφτόμουν... Και φυσικά, τρώγομαι τώρα, πότε θα ξαναπάμε !

Ηλίας

Μαρία

Getting ready for Megara ride!

Όχι πια δάκρυα... (να'ναι καλά η Ηλίας και ο Σταύρος)

Τσεκάρουμε αέρα στα λάστιχα - θέλει οπωσδήποτε...

Nata ready to race the KTM...

Στεγνό καθάρισμα οι μπότες

Girlz always use stylish bags...

Μαμά μαμά! Με έδειρε ένα πορτοκαλί μηχανάκι !

Δεν θα ξεκινήσω από την αρχή. Θα ξεκινήσω από πιο πριν και συγκεκριμένα από την προηγούμενη εβδομάδα. Τότε που απεργούσαν όλοι και κυρίως οι τελωνειακοί και που ο καιρός ήταν σκατά. Είχα κάνει λοιπόν μια συζήτηση με μια φίλη μου για το πόσο πρέπει να επιμένουμε στο να καβαλάμε και να κάνουμε όσο το δυνατόν περισσότερες προπονήσεις τόσο ΜΧ όσο και εντούρο για να βελτιωθούμε τέλος πάντων κάποια στιγμή και είχαμε συμφωνήσει να το παλέψουμε.

Και είχαμε κανονίσει να πάμε στην πίστα μότοκρος στο Άργος (Argos Motocross Park), πλην όμως υπολογίζαμε χωρίς τον ξενοδόχο και τόσο οι τελωνειακοί όσο και ο σιχαμερά βροχερός καιρός δεν επέτρεψαν να πραγματοποιηθεί αυτή η εξόρμησης. 

Παρ'όλα αυτά, είπαμε να μην μας πάρει από κάτω και συμφωνήσαμε να πάμε το επόμενο ΣΚ (Κυριακή για την ακρίβεια). Όλα ωραία και καλά, μέχρι που την Παρασκευή μαθαίνω οτι άκυρο η κοριτσοπαρέα - κοριτσοπροπόνηση, για διάφορους λόγους. Κοινώς εγώ να κόψω τον λαιμό μου αν θέλω να πάω Άργος, μιας και Παρασκευή έχουν ήδη κλείσει όλες οι θέσεις στα τρέηλερ και φυσικά δεν είναι αμελητέο το έξοδο να τραβηχτώ μόνη μου.

Το οποίο και εν τέλη έπραξα... 

Με την συμπαράσταση του φανταστικού μου αγοριού (που κρυφά και φανερά ευχόταν να βρέχει την Κυριακή για να μην πάμε) φόρτωσα ΚΤΜ στο τρέηλερ, κότσαρα και τρέηλερ στην ΥπερΤακουμάρα που έχω για όχημα, πήραμε καφέ και βενζίνη και κινήσαμε... 

Η διαδρομή ωραία, οι ταμπέλες πολλές και αφού φτάνουμε στην πίστα, παθαίνω ένα εγκεφαλικό.

Δεν ήταν ΚΑΘΟΛΟΥ όπως την είχα δει σε βίντεο, ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΑ ! Βρήκα κάτι γνωστούς μου και μου την έδειχναν από ψηλά... "να ξεκινάς από εκεί, πας, στρίβεις, το άλμα έτσι, έχει μια ανηφόρα, έχε το νου σου έχει άλμα-στροφή, έχει κατηφόρα, έχει μπερμ με λάσπη, έχει ένα διπλό 18 μέτρα εκεί, καλύτερα να πας από δίπλα που έχει ένα τραπέζι" κλπ κλπ...

Άλλαξα μερικά χρώματα, από άσπρο του χαρτιού μέχρι εκρού του νεκρού, έβαλα στολή και κράνος και μπήκα για προθέρμανση.

Την πίστα την έβγαζα, όχι σαν ΜΧ πίστα, αλλά λες και πήγαινα για εντούρο. ΝΑ οι ανηφόρες από εδώ, ΝΑ οι κατηφόρες από εκεί - σαν το χεσμένο πήγαινα. Μέχρι που φτάνω στο διπλό-18μέτρα-καλύτερα-να-το-περάσεις-από-δίπλα.

ΔΕΝ το πέρασα από δίπλα γιατί ΔΕΝ κατάλαβα οτι ήταν διπλό. Το πήδηξα. Και φυσικά έπεσα με τα μούτρα κάτω και το ΚΤΜ από πάνω.

Το έδαφος ήταν πολύ μαλακό και δεν χτύπησα καθόλου, αλλά μόλις έπεσε το κατσικάκι μου πάνω στο πόδι, βόγκηξα... Ακόμα βογκάω βασικά. Στον επόμενο γύρω έφαγα άλλη μια τούμπα σε ένα άλλο διπλό (καταραμένες αναρτήσεις) και από εκεί και ύστερα, κατάφερα όσους γύρους έκανα, να μην πέσω. Τρελό κατόρθωμα... 

Πηγαίναν όλοι αεροπορία, πήγαινα και εγώ το δόλιο σαν το τσιουάουα στην ομώνυμη ταινία του Ντίσνεϋ, που αντί να γαβγίζει, κάνει "γιφ". GAY !

Από τα πιο αστείο στιγμιότυπα ήταν όταν εγώ επεχείρησα άλμα-εφημερίδας και ο Παπανικολάκης με πέρασε με whip από πάνω. Γέλιο στις κερκίδες λέμε, άπλετο και δωρεάν!

ΜΕΧΡΙ λοιπόν να φύγουμε, είχα καταφέρει να γυρίζω χωρίς να πέφτω (γιεεεεεεεεε...) να πηδάω ένα κατηφορικό μικρό λοφάκι, να μην φρενάρω σε μια κατηφόρα και αντί για 2α-3η να δοκιμάζω 3η-4η. Νταξ. Καλά να είμαστε, όταν και αν ξαναπάω, ελπίζω να μπορώ να βελτιώσω κάποια πραγματάκια, γιατί ναι μεν δεν είμαι καλή, αλλά αυτό σημαίνει οτι μπορώ να δοκιμάζω να βελτιώνομαι στα ΠΑΝΤΑ (είπε το μισογεμάτο ποτήρι...).

Φεύγοντας από την πίστα (ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ο ιδιοκτήτης, πολύ καλός άνθρωπος - Τάσος Πασπαλιάρης) μας δώσανε οδηγίες για το πού να φάμε και ειλικρινά, πολύ τους ευχαριστώ... Το καλύτερο λάδι, η καλύτερη σαλάτα και το καλύτερο γουρουνόπουλο της σούβλας! Κλαίγαμε με τον Κεηκενάκο καθώς τρώγαμε, από την ευτυχία! Αν ξαναπάμε στην πίστα, πάλι εκεί θα πάμε για φαγητό! Και τιμή απίστευτα καλή!

Ααααααααααααααα και κάτι ακόμα. Να πάνε να γαμηθούνε κάποιοι "παγκόσμιοι"μοτοκροσάδες που θεωρούν πως είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους να χλευάζουν όσες κοπέλες προσπαθούν να μάθουν ΜΧ ή ακόμα χειρότερα, όσες χαροπαλεύουν να βγάλουν γύρους στην πίστα. Πληρούμε τα τυπικά για να μπούμε και είναι δικαίωμά μας να γυρίζουμε όσο αργά θέλουμε, εξυπνάκιδες που τα ξέρατε από την αρχή όλα και ποτέ δεν γίνατε ρεζίλι μπροστά στους φίλους σας προσπαθώντας να κάνετε κάτι και τρώγοντας ξανά και ξανά τα μούτρα σας. Στόκοι.

Α ναι, θυμάστε εκείνη την τούμπα που έφαγα στην αρχή? Εκείνη που με έδειρε το ΚΤΜ? Αποτέλεσμα? Ναι μεν με πόναγε λίγο όσο γύριζα ή στεκόμουν αλλά όταν άλλαξα για να φύγουμε, άρχισε να πονάει όλο και περισσότερο... Στο τέλος της ημέρας λοιπόν, το πόδι μου από το πρήξιμο και το μελάνιασμα έμοιαζε κάπως έτσι, κάτω από την πυτζάμα...

και κάπως έτσι χωρίς την πυτζάμα

υγ. Να θυμηθώ να αλλάξω τις αναρτήσεις μου αν και όταν ξαναπάω, γιατί εκεί μέσα, οι αναρτήσεις για εντούρο είναι επιεικώς επικίνδυνες !