(Ξε)μένοντας Αθήνα το τριήμερο, Μέρος Β (Dirt fun ride, Παπάγος)

Μετά από αρκετές απόπειρες που είχαν βγει άκαρπες, ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ να βρεθούμε με τον Ηλία στο εκκλησάκι-Παναγιά-μαζί-μας στα πιστάκια του Παπάγου, για μια Κυριακάτικη βολτοκαβαλοπροπόνηση, πουρνό πουρνό. Κατά τις 10.00 δηλαδή, όχι τίποτα χαράματα...

Το λοιπόν, επικρατούσε μια ησυχία και ερημιά, τι να πω... Αφού απορούσα πού πήγαν όλοι ?! Αφού κάναμε λίγο γύρω γύρω σ'ένα από τα πιστάκια (βίδεο 1)

βαρεθήκαμε ολίγον τι. Βασικά, τρωγόμασταν να πάμε κάπου παραέξω από τα πιστάκια, γιατί όσο είμαστε μόνοι στο βουνό, οδηγούμε πολύ επιφυλακτικά, αλλά τώρα που είχαμε βρεθεί οι 2 παγκόσμιοι αναβάτες, μας έτρωγε να γίνουμε Κολόμβοι εξερευνητές στο χώμα και την πέτρα. Ανακαλύπτοντας φυσικά τον τροχό για νιοστή φορά, δεν κάναμε τίποτα το εξτρήμ, αλλά περνάγαμε φανταστικά.

Πάμε από δω? Πάμε!

Και κάπως έτσι, πήγαμε μια βόλτα πάνω στο Κορακοβούνι, προς τον Δημόκριτο και προς το σπίτι του Ηλία - κάπου στρίψαμε και γυρίσαμε, αλλά ορίστε ένα παλιότερο βίδεό του, για την διαδρομή που κάναμε

και

Γυρίσαμε λοιπόν στο πιστάκι μετά από ένα ευχάριστο κυκλάκι, και αφού ξανακάναμε λίγο γύρω γύρω, πήγαμε απέναντι στον ελαιώνα, για να χαζοπαίξουμε.

Όπως καταλαβαίνετε............. λούνα παρκ το είχαμε καταντήσει. Κάποια στιγμή είπαμε να πάμε και προς το δικό μου σπίτι, πήγαμε λοιπόν ως το τέννις του Παπάγου, κατεβήκαμε το χώμα και πήραμε τον παράλληλο χωματόδρομο που μας έβγαλε πάνω από την Κατεχάκι. Βολτάραμε και εκεί και κάποια στιγμή αποφασίσαμε οτι τέλος πάντων, ήρθε η ώρα και η στιγμή να βάλουμε μια άνω τελεία στην βόλτα μας και να πάμε για καφέ ! 

Και έτσι χαλαρά, αναίμακτα και χαρούμενα τελείωσε ένα Κυριακάτικο πρωινό...

Μίνι χαρτογράφηση του Κυριακάτικου λουναπάρκ...

 Πιστάκι --> τουρ τον λόφο --> Ελαιώνας

Πιστάκι --> Ελαιώνας πιστάκι --> Τέννις

 Τέννις --> περατζάδα από σπίτι μου --> Κατεχάκη --> προς καφέ!

Φυσικά δεν θα μπορούσα το μεσημέρι να φάω κάτι άλλο εκτός από μια μεγάλη και ζεστή μακαρονάδα !!!

(Ξε)μένοντας Αθήνα το τριήμερο, Μέρος Α (SM Track Day, Μέγαρα)

29 Οκτωβρίου 2011

Μετά από πολύ μπλέξιμο με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους και πολλά και διαφορετικά προβλήματα, το πρωί του Σαββάτου βρεθήκαμε με τον Κέικεν να έχουμε φορτωμένο το SMR καθ'οδόν για την πίστα των Μεγάρων.

Το SuperMoto Track Day του Παρασκευά (Wolf) θα κράταγε μέχρι την δύση του ήλιου - πες 18.30 και οι πύλες ήταν ανοιχτές από τις 09.00 το πρωί. Ε κατά τις 10.00 ήμασταν εκεί, με το μάτι ανοιχτό σαν της γαρίδας από την τσίτα, τα νεύρα, τον καφέ και την προσμονή για την οδήγηση.

Αφού έγινε η σχετική ενημέρωση των αναβατών

ντύθηκαν όσοι ήταν ακόμα με τζηνάκι και μπλουζάκι και μπήκαν να δουν την πίστα. Γιατί αυτή την φορά, μια μικρή έκπληξη περίμενε τα ανέμελα αγόρια... (και 2 κορίτσια). Είχαν προστεθεί 2 μικρά χωμάτινα αλματάκια και ένα μπερμ σε ένα σημείο της πίστας, χωρίς περιθώρια παράκαμψης ή αποφυγής τους. Κοινώς, σηκωμένο το βλέμμα, ο πισινός από την σέλα, η σκόνη από το χώμα κλπ κλπ κλπ... και μερικά σεμνά πεσίματα, ευτυχώς τίποτα το τραγικό ή το οδυνηρό σε τσέπη, ψυχολογία ή σώμα.

Ωραία ήταν!

Κόσμο είχε, καγκουριλίκια είχε (κάτι λίγα αλλά ωραία), χαβαλέ είχε, συμμετοχές είχε, κερκίδες είχε, κορίτσια πίσω από τα αγόρια τους είχε, τέντες είχε, καλό καιρό είχε, άντε και στο επόμενο λοιπόν !

Coming up...

(Ξε)μένοντας Αθήνα το τριήμερο, Μέρος Α (Supermoto Track Day, Μέγαρα)

και

(Ξε)μένοντας Αθήνα το τριήμερο, Μέρος Β (Dirt fun ride, Παπάγος)

με βιδεάκια, φωτογραφίες και λοιπά χαζά για το πώς πέρασα το τριήμερο της 28ης 

Μαμά μαμά! Με έδειρε ένα πορτοκαλί μηχανάκι !

Δεν θα ξεκινήσω από την αρχή. Θα ξεκινήσω από πιο πριν και συγκεκριμένα από την προηγούμενη εβδομάδα. Τότε που απεργούσαν όλοι και κυρίως οι τελωνειακοί και που ο καιρός ήταν σκατά. Είχα κάνει λοιπόν μια συζήτηση με μια φίλη μου για το πόσο πρέπει να επιμένουμε στο να καβαλάμε και να κάνουμε όσο το δυνατόν περισσότερες προπονήσεις τόσο ΜΧ όσο και εντούρο για να βελτιωθούμε τέλος πάντων κάποια στιγμή και είχαμε συμφωνήσει να το παλέψουμε.

Και είχαμε κανονίσει να πάμε στην πίστα μότοκρος στο Άργος (Argos Motocross Park), πλην όμως υπολογίζαμε χωρίς τον ξενοδόχο και τόσο οι τελωνειακοί όσο και ο σιχαμερά βροχερός καιρός δεν επέτρεψαν να πραγματοποιηθεί αυτή η εξόρμησης. 

Παρ'όλα αυτά, είπαμε να μην μας πάρει από κάτω και συμφωνήσαμε να πάμε το επόμενο ΣΚ (Κυριακή για την ακρίβεια). Όλα ωραία και καλά, μέχρι που την Παρασκευή μαθαίνω οτι άκυρο η κοριτσοπαρέα - κοριτσοπροπόνηση, για διάφορους λόγους. Κοινώς εγώ να κόψω τον λαιμό μου αν θέλω να πάω Άργος, μιας και Παρασκευή έχουν ήδη κλείσει όλες οι θέσεις στα τρέηλερ και φυσικά δεν είναι αμελητέο το έξοδο να τραβηχτώ μόνη μου.

Το οποίο και εν τέλη έπραξα... 

Με την συμπαράσταση του φανταστικού μου αγοριού (που κρυφά και φανερά ευχόταν να βρέχει την Κυριακή για να μην πάμε) φόρτωσα ΚΤΜ στο τρέηλερ, κότσαρα και τρέηλερ στην ΥπερΤακουμάρα που έχω για όχημα, πήραμε καφέ και βενζίνη και κινήσαμε... 

Η διαδρομή ωραία, οι ταμπέλες πολλές και αφού φτάνουμε στην πίστα, παθαίνω ένα εγκεφαλικό.

Δεν ήταν ΚΑΘΟΛΟΥ όπως την είχα δει σε βίντεο, ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΑ ! Βρήκα κάτι γνωστούς μου και μου την έδειχναν από ψηλά... "να ξεκινάς από εκεί, πας, στρίβεις, το άλμα έτσι, έχει μια ανηφόρα, έχε το νου σου έχει άλμα-στροφή, έχει κατηφόρα, έχει μπερμ με λάσπη, έχει ένα διπλό 18 μέτρα εκεί, καλύτερα να πας από δίπλα που έχει ένα τραπέζι" κλπ κλπ...

Άλλαξα μερικά χρώματα, από άσπρο του χαρτιού μέχρι εκρού του νεκρού, έβαλα στολή και κράνος και μπήκα για προθέρμανση.

Την πίστα την έβγαζα, όχι σαν ΜΧ πίστα, αλλά λες και πήγαινα για εντούρο. ΝΑ οι ανηφόρες από εδώ, ΝΑ οι κατηφόρες από εκεί - σαν το χεσμένο πήγαινα. Μέχρι που φτάνω στο διπλό-18μέτρα-καλύτερα-να-το-περάσεις-από-δίπλα.

ΔΕΝ το πέρασα από δίπλα γιατί ΔΕΝ κατάλαβα οτι ήταν διπλό. Το πήδηξα. Και φυσικά έπεσα με τα μούτρα κάτω και το ΚΤΜ από πάνω.

Το έδαφος ήταν πολύ μαλακό και δεν χτύπησα καθόλου, αλλά μόλις έπεσε το κατσικάκι μου πάνω στο πόδι, βόγκηξα... Ακόμα βογκάω βασικά. Στον επόμενο γύρω έφαγα άλλη μια τούμπα σε ένα άλλο διπλό (καταραμένες αναρτήσεις) και από εκεί και ύστερα, κατάφερα όσους γύρους έκανα, να μην πέσω. Τρελό κατόρθωμα... 

Πηγαίναν όλοι αεροπορία, πήγαινα και εγώ το δόλιο σαν το τσιουάουα στην ομώνυμη ταινία του Ντίσνεϋ, που αντί να γαβγίζει, κάνει "γιφ". GAY !

Από τα πιο αστείο στιγμιότυπα ήταν όταν εγώ επεχείρησα άλμα-εφημερίδας και ο Παπανικολάκης με πέρασε με whip από πάνω. Γέλιο στις κερκίδες λέμε, άπλετο και δωρεάν!

ΜΕΧΡΙ λοιπόν να φύγουμε, είχα καταφέρει να γυρίζω χωρίς να πέφτω (γιεεεεεεεεε...) να πηδάω ένα κατηφορικό μικρό λοφάκι, να μην φρενάρω σε μια κατηφόρα και αντί για 2α-3η να δοκιμάζω 3η-4η. Νταξ. Καλά να είμαστε, όταν και αν ξαναπάω, ελπίζω να μπορώ να βελτιώσω κάποια πραγματάκια, γιατί ναι μεν δεν είμαι καλή, αλλά αυτό σημαίνει οτι μπορώ να δοκιμάζω να βελτιώνομαι στα ΠΑΝΤΑ (είπε το μισογεμάτο ποτήρι...).

Φεύγοντας από την πίστα (ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟΣ ο ιδιοκτήτης, πολύ καλός άνθρωπος - Τάσος Πασπαλιάρης) μας δώσανε οδηγίες για το πού να φάμε και ειλικρινά, πολύ τους ευχαριστώ... Το καλύτερο λάδι, η καλύτερη σαλάτα και το καλύτερο γουρουνόπουλο της σούβλας! Κλαίγαμε με τον Κεηκενάκο καθώς τρώγαμε, από την ευτυχία! Αν ξαναπάμε στην πίστα, πάλι εκεί θα πάμε για φαγητό! Και τιμή απίστευτα καλή!

Ααααααααααααααα και κάτι ακόμα. Να πάνε να γαμηθούνε κάποιοι "παγκόσμιοι"μοτοκροσάδες που θεωρούν πως είναι αναφαίρετο δικαίωμά τους να χλευάζουν όσες κοπέλες προσπαθούν να μάθουν ΜΧ ή ακόμα χειρότερα, όσες χαροπαλεύουν να βγάλουν γύρους στην πίστα. Πληρούμε τα τυπικά για να μπούμε και είναι δικαίωμά μας να γυρίζουμε όσο αργά θέλουμε, εξυπνάκιδες που τα ξέρατε από την αρχή όλα και ποτέ δεν γίνατε ρεζίλι μπροστά στους φίλους σας προσπαθώντας να κάνετε κάτι και τρώγοντας ξανά και ξανά τα μούτρα σας. Στόκοι.

Α ναι, θυμάστε εκείνη την τούμπα που έφαγα στην αρχή? Εκείνη που με έδειρε το ΚΤΜ? Αποτέλεσμα? Ναι μεν με πόναγε λίγο όσο γύριζα ή στεκόμουν αλλά όταν άλλαξα για να φύγουμε, άρχισε να πονάει όλο και περισσότερο... Στο τέλος της ημέρας λοιπόν, το πόδι μου από το πρήξιμο και το μελάνιασμα έμοιαζε κάπως έτσι, κάτω από την πυτζάμα...

και κάπως έτσι χωρίς την πυτζάμα

υγ. Να θυμηθώ να αλλάξω τις αναρτήσεις μου αν και όταν ξαναπάω, γιατί εκεί μέσα, οι αναρτήσεις για εντούρο είναι επιεικώς επικίνδυνες !

Τα Πρωτοβρόχια...

Από την 2α Δημοτικού, όπου και μας πρωτοέβαλαν στο μάθημα "Σκέφτομαι και Γράφω" να περιγράψουμε και εγώ δεν ξέρω τι, και μας το έβαζαν σαν θέμα ΚΑΘΕ χρονιά, πρώτο θέμα, αντιπαθούσα αυτή την λέξη. Τα πρωτοβρόχια... Αντί για Η Πρωτοχρονιά, που είχες να πεις κάτι, είχες να πεις για τα δώρα, και το φλουρί, και το δέντρο, και τι έκανες με τα ξαδέλφια σου, και πού πήγες και τι είδες, είχες να γράφεις για τα φύλλα που πέφτουν και την βροχή. Μα ΉΤΑΝ ΘΕΜΑ ΑΥΤΟ ?

Με τον καιρό βέβαια, τα συναισθήματα άρχισαν να αλλάζουν, και σήμερα, αρκετά χρόνια μετά, άρχισα να αντιλαμβάνομαι στο γραφείο οτι... σαν να άρχισε να μαζεύει σύννεφα και έσκασα χαμόγελο ευτυχίας! Μέχρι το απόγευμα, είχε αρχίσει να ψιχαλίζει!

Γελώντας από μέσα μου θυμήθηκα ΠΟΣΕΣ φορές δεν είχα κάνει κάτι επειδή "βρέχει τώρα". Είπα όμως, οτι από φέτος κομμένες η βλακοδικαιολογίες. Βρέχει δεν βρέχει, αν έχω πει να καβαλήσω, θα καβαλάω.

Έτσι και έγινε λοιπόν.

Γύρισα σπίτι, ντύθηκα, καβάλησα και ξεκίνησα...  Υπήρχε ένα άτυπο ραντεβού στα πιστάκια του Παπάγου σήμερα το απόγευμα, αλλά μιας και έβρεχε ολίγον τι, δεν μου έκανε καμία εντύπωση που όταν έφτασα, δεν βρήκα κανέναν...

Μοναξιά μου όλα ...

Κανέναν δίποδο εννοώ, γιατί από τετράποδα υπήρχαν αρκετά, και μάλιστα έκανα καινούργιες γνωριμίες και φιλίες. Είχα κατέβει από το ΚΤΜ για να δω κάτι, και αντιλαμβάνομαι οτι ένα σκυλί έχει κολλήσει στην μπότα μου, και κοιτάει μία εμένα, μία το πόδι μου. Ε, κοιτάω και εγώ το πόδι μου. 

Surpriiiiise !!!

Είχε βρει/φέρει μια μπάλα του τένις μες την λάσπη και το σάλιο, και εννοούσε να του την πετάω για να μου την φέρνει. 20 λεπτά τα περάσαμε έτσι... ε μετά βαρέθηκε και έφυγε, οπότε καβάλησα και εγώ και ξεκίνησα τα γύρω γύρω...

"Έλα Αζορ! Την μπάλα, πιάσε την μπάλα!"

 Στην αρχή, ήμουν αρκετά μαγκωμένη, γιατί σκεφτόμουν "κοπελιά, εδώ που ήρθες που δεν έχει ψυχή κανόνισε να σκοτωθείς πουθενά να μην μπορείς να βγεις στην άσφαλτο!". Ε και ξεκίνησα δειλά και σεμνά να γυρίζω στο ΜΧ κομμάτι, ασκήσεις γύρω γύρω από τις τοποθετημένες σαμπρέλες κλπ... εεεε μέχρι που βαρέθηκα. Δεν πάω λίγο και από δίπλα, αλλά προσεκτικά? μου πρότεινα... Αμέσως συμφώνησα μαζί μου και εγώ με εμένα, πήγαμε στο κομμάτι πέρα από το εκκλησάκι. 

Αυτά είναι... όλα τα μονοπάτια για πάρτη μου! Και τα εύκολα και τα δύσκολα, και στην φορά και ανάποδα και αργά και λιγότερο αργά... λούνα παρκ λέμε, έλιωσα! Και γλίστραγα, και βλακείες έκανα και παραλίγο που δεν έπεφτα, και καλά πάταγα σε κάποιες γραμμές, και απ'όλα!

Ώσπου φυσικά, μετά από μήνες αγυμνασιάς, πόνεσε η μέση μου. Έφυγα λοιπόν και από εκεί και πήγα από την άλλη πλευρά της Αναστάσεως, στο ελαιώνα. Και ξανά ασκησούλες, γκάζι, φρένο, στροφή, γκάζι, φρένο, στροφή, γκάζι, φρέννννννννννδενγαμιέται, πάμε να παίξουμε! Χοπ λοιπόν στο λοφάκι-λέγε-με-άλμα-εφημερίδας!
Και για να δούμε πώς βγαίνει αν το πηδήξω από άλλη ευθεία. Και πώς βγαίνει αν το πηδήξω διαγώνια? Και φτάνω από το άλμα μέχρι εκείνο το σημάδι? Μπορώ να πηδήξω με ένα χέρι (όχι)? Και δώσε κωλιές με το ΚΤΜ στο βρεμένο χαλικάκι. Και φρένο, στροφή και επιστροφή στο άλμα. Και χαζοχαρουμενιές μόνη μου... 

Τι να λέμε τώρα, η μαλακία πήγαινε σύννεφο!

Και φυσικά πέρασα άλλο έναν γύρο από το ΜΧ πιστάκι και τα μονοπατάκια πίσω... Σαν το παιδάκι που το άφησαν σε παιδική χαρά... χαιρόμουν μόνη μου... και από δω και από κεί, και πάλι από δω και ξανά απο κει και για να δοκιμάσω αυτό, και για να δω εκείνο - ε και στο τέλος, γύρισα ρεζέρβα, τράβηξα κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα που θα τέλειωνε το παιχνίδι και επέστρεψα σπίτι, με ένα χαμόγελο ΝΑ, μες την χαρά. 

Μες την γκάβλα θα πρεπε να πω, αλλά θα πηγαίναν στράφι 5 χρόνια στις Ουρσουλίνες και κρίμα είναι...

Επίσημα λοιπόν άνοιξε για μένα η φθινοπωρινή σαιζόν!
Ζήτω τα πρωτοβρόχια !!!